Ik ben Freddy.
 En ik doe graag mijn boodschappen zelf.

Irma en ik wonen hier goed. Echt waar. We hebben ons plekje gevonden in WZC De Boomgaard. Rust. Zorg wanneer het nodig is. Gezelschap. Onze familie komt vaak langs en brengt mee wat we nodig hebben. Daar zijn we dankbaar voor.

Maar ik wil hen niet altijd belasten. Ze hebben hun leven. Hun werk. Hun kinderen.

En bovendien… ik doe het gewoon graag.

Zelf kiezen.
 Even snuisteren.
 Iets meenemen voor de goesting.
 Een chocoladekoek voor Irma. Of iets dat ik toevallig zie liggen.

Toen we hier net woonden, vroeg ik aan de begeleider wonen en leven of hij eens met mij naar de supermarkt wilde gaan. Dat deden we. Het voelde goed. Even weg uit de routine. Onderweg wat praten. En vooral: zélf beslissen wat er in mijn kar lag.

Een paar weken later vroeg ik het opnieuw. Deze keer ging er een vrijwilliger mee. Het klikte meteen. Sindsdien regelen we het samen. Hij springt binnen, we spreken af, en dan gaan we op pad.

Voor sommigen is het maar een kleine uitstap.
 Voor mij is het meer dan dat.

Ik ontlast mijn familie.
 Ik blijf in beweging.
 Ik voel me betrokken bij mijn eigen leven.

Een woonzorgcentrum is een plek waar je zorg krijgt.
 Maar het is ook een plek waar je mag blijven kiezen.

Soms zit vergaderGoud niet in een overlegmoment.
 Maar in een boodschappenkar.

WZC De Boomgaard