Anna en Olga waren jarenlang goede vriendinnen in WZC De Boomgaard. Ze brachten talloze uren samen door. Babbelend over alles en nog wat. Of gewoon stil genietend van elkaars gezelschap.

Toen Anna in 2022 overleed, liet ze een lege stoel achter.
 En een lege plek in Olga’s dagen.

Wat Olga het meest miste, waren de dagelijkse gesprekken. De vanzelfsprekendheid van samen zijn.

Maar toen gebeurde er iets onverwachts.

Sinds Anna’s overlijden komt haar zoon wekelijks het tijdschrift brengen dat Anna vroeger las. Hij geeft het af aan Olga. En telkens ontstaat er een gesprek. Over de laatste roddels in het dorp. Over het leven in het woonzorgcentrum. Over herinneringen aan Anna.

“Waarom hij dit doet? Dat weet ik niet zeker,” zegt Olga terwijl ze het tijdschrift in haar handen houdt. “Misschien heeft Anna het hem gevraagd. Maar het voelt voor mij heel speciaal. Het is alsof ze er nog steeds is, op haar eigen manier.”

Ze glimlacht.

“Misschien is het de bedoeling dat ik dit nooit helemaal begrijp. Maar dat maakt het niet minder bijzonder. Anna leeft verder, op haar eigen manier.”

Soms is een klein gebaar genoeg
 om iemand nabij te houden.

Een Goudklompje uit WZC De Boomgaard