Hallo, ik ben Stephanie. 86 jaar.
En ooit was ik naaister.

In mijn kast hangen nog altijd kleren die ik zelf maakte. Jurken, blouses, stukken waar uren werk in zitten. Ik vertel er nog vaak over, hoe fijn het was om stoffen te kiezen, patronen te tekenen en iets nieuws te creëren. En ja… ik miste dat toch een beetje.

Tot het toeval een handje hielp.

Eén van onze woonleefbegeleidsters bleek ook naaister te zijn. En ze werkte met een volledig digitale machine. Dat moest ze mij geen twee keer zeggen. We gingen meteen aan de slag.

Het voelde eerst even onwennig, maar dat duurde niet lang. Mijn handen wisten nog wat ze moesten doen. En eerlijk? Het mocht al snel wat sneller gaan. Ik heb er persoonlijk voor gezorgd dat we wat extra “gas” konden geven.

Samen maakten we geurzakjes, gevuld met gedroogde lavendel uit onze eigen tuin. Ik kon het niet laten om ook enkele medebewoners te overtuigen om mee te doen. Voor sommigen was het nieuw, voor mij voelde het vertrouwd.

Wat een gezellige en creatieve namiddag was dat.

De naaimachine zoemde. Er werd gelachen.  Er werd geconcentreerd gewerkt.

En ik voelde het weer.  Die oude naaimicrobe.

Zeker voor herhaling vatbaar.

WZC Ter Burg