Roger (84 jaar) vertelt…

“Wat is jouw droomhuis?”

Dat is een vraag waar we toch even over moesten nadenken. Samen met familie en vrijwilligers zaten we als bewoners rond de tafel. Eerst bleef het wat stil. Zo’n vraag… daar moet je even bij stilstaan.

Gelukkig lag er van alles klaar om ons te helpen. Stukken stof, speelgoed, Playmobilmannetjes, koordjes, kleine voorwerpen.

Iemand nam een lap stof met bloemen en zei: “Ik wil in de natuur zijn. Er moet een tuin zijn.”
 En zo begon het.

De Playmobilmannetjes werden de mensen rondom ons. Koordjes verbonden ons met elkaar. Er moest ook een dier bij, vonden sommigen. Een hond. Of misschien een kat.

Het was ongelooflijk hoe dat speelgoed het makkelijker maakte om te zeggen wat we dachten. Je hoefde het niet allemaal in woorden te gieten. Je kon het tonen.

De één bouwde verder op het idee van de ander. Iemand zag iets anders in een poppetje dat al was neergezet. Zo vulden we elkaar aan.

En gelachen hebben we ook.

Ik ben benieuwd wat ze nu met onze ideeën gaan doen. Ze zeiden dat het in de ouderenweek terugkomt.

Fijn.

Ik kijk ernaar uit.

Roger, 84 jaar
 WZC Sint-Jozef