Ze herkende ook meteen het kleine kapelleke, dat ze al van haar kindertijd kende. De boerderij waar ze opgroeide is er niet meer, maar haar neef Bart woont nu op het terrein. Toen Bart de deur opende, riep Zuster Jo zijn naam en herkende haar neef direct. De emotie was zichtbaar, zowel bij haar als bij Bart. Niet veel later kwam haar andere neef, Koen, die slechts 4 km verder woont, de oprit opgereden. Hij gaf Zuster Jo een dikke knuffel en ze praatten gezellig bij.

We dronken koffie en werden meegenomen in herinneringen uit vervlogen tijden. Er kwamen foto’s tevoorschijn en zelfs een schilderij van de boerderij zoals Zuster Jo die kende uit haar jeugd. De blik op haar gezicht was puur goud—ze straalde van geluk.

Tijdens ons gesprek leerden we veel over haar leven. Zuster Jo was onder andere regentes Nederlands en werkte later als verpleegster in het ziekenhuis de Bijloke in Gent. Ze wilde altijd dichtbij mensen zijn, hen helpen en zich inzetten voor de gemeenschap. Ze heeft zich dan ook actief voor verschillende organisaties ingezet. Toen we haar vroegen wat ze nog wenste in het leven, antwoordde ze met een glimlach: “Vrede.”

In de middag genoten we van een heerlijk driegangenmenu, en Zuster Jo liet geen kruimeltje liggen—zelfs de suikertjes bij de koffie werden niet vergeten. Het was duidelijk dat het haar meer dan gesmaakt had.

Na de lunch verkenden we de streek verder, waarbij we een militair kerkhof bezochten. De dag eindigde in een oud caféetje (De Helleketel) dat al sinds 1895 bestaat. De jukebox speelde muziek van vroeger en we vergaapten ons aan het prachtige en gezellige interieur, een charmante afsluiter van een bijzonder avontuur. Op de terugweg viel Zuster Jo in een diepe slaap, helemaal uitgeput van de emoties en de mooie herinneringen die ze had mogen ophalen. (Verhaal door WZC Onderdale)