© Leen Foubert
Dat ook kinderen al op jonge leeftijd op een respectvolle, empathische, liefdevolle en niet-beoordelende manier om kunnen gaan met cognitief en emotioneel kwetsbare ouderen, kon ik deze week met eigen ogen zien. Contact maken met de bewoners op onze beveiligde afdeling is niet evident voor zo jonge kinderen. Mili en Mauro gingen echter op een heel mooie, mature en liefdevolle manier met onze bewoners om. Bewonderenswaardig hoe zij blijkbaar zonder na te moeten denken, hun handelen en praten aanpasten aan de noden en behoeften van onze bewoners. Ze toonden respect en oordelen of veroordelen niet. “Wat is jouw haar mooi”, zei Mili tegen Emma. En zie ze beiden stralen! Mauro paste automatisch zijn stemvolume aan en zette zich strategisch zodat alle bewoners hem konden zien en horen.
“Ik zal jou de weg tonen, kom, geef me maar een hand”, hoorde ik Noa zeggen. En weg waren ze.
Eigenlijk kwamen de leerlingen hun leesvaardigheden oefenen maar ach, dat komt wel goed met tijd en boterhammen. Ze hebben gisteren vooral mogen ervaren hoe ze iets kunnen betekenen voor een persoon met een zorgnood. Ze beleefden het hartverwarmende gevoel van onbaatzuchtig geven. Ik had een tonnetje met snoepgoed voorzien waarmee ik een bewoner de kinderen kon laten trakteren na afloop van de activiteit. Enkel toen deze snoeppot openging, dachten ze even aan "nemen". En gelijk hadden ze! Het is een kwestie van veel geven....en een beetje krijgen, niet?
Leen Foubert Ergotherapeute bij Zorgnetwerktrento
© Leen Foubert
De Roze bril van ergotherapeute Leen
