Pianist Pieter Bellers zorgde voor betoverende muziek. Een groot succes. Hij slaagde er niet alleen in om elke noot technisch feilloos uit te voeren, maar vooral om de ziel van de muziek tot leven te brengen. Een event waar werd geprobeerd alle zintuigen te prikkelen.
Via geuren smaken en kleuren én kleuren.
“We wilden dingen niet alleen voelbaar en hoorbaar maken via muziek, de trillingen, het geluid via de pianomuziek” vertelt Koen Bellers van Onderdele; “maar ook onze kok toverde met smaken en geuren om bewoners en bezoekers herinneringen en positieve gevoelens te laten bovenhalen. Qua kleuren gingen we aan de slag met een kleuconsulente. Een heel speciale ervaring voor de aanwezigen."
Zo brengen ze bij Onderdale eigenheid bij de mensen - iets waar ze met hun fototentoonstelling dan ook volledig voor gingen. De adembenemende foto's die de levensverhalen op een bijzondere manier tot leven brachten kregen veel lof.
De combinatie van kunst, muziek en gastronomie zorgden voor een onvergetelijke sfeer, waarin verschillende passies samenkwamen. Ontroerend om te zien hoe de verhalen achter de foto's zulke diepe indrukken maakten bij de aanwezigen en een dieper begrip van de hartenwensen creëerden.
Koen Bellers: "We moeten mensen zien als personen met een verhaal in plaats van personen met een zorgnood. Als we daarop inzetten krijg je een totaal andere relatie met de zorgen voor iemand. Het gaat om beleidsvoering om te kiezen voor mensen en de mens achter de bewoner vooral niet te vergeten. Dat is waar we maximaal op inzetten met onze foto’s. We doen niets met de mensen zonder de mensen.” Een quote van Ghandi maar zeer juist.
Koen Bellers “Als we de tijd nemen om de vonk te zoeken in de ogen van de mensen krijgen we plots een totaal ander verhaal. Een vonk die trouwens heel snel overslaat naar onze medewerkers. Dat maakt een groot verschil - mensen komen met plezier werken ondanks de overal gekende werkdruk.
Voor het project zijn we gezegend met een goeie fotografe en de knappe foto’s maken dingen los bij bewoners en medewerkers. Ze kreeg de specifieke opdracht onze bewoners te fotograferen - zodat ze zichzelf konden zien zoals ze jong waren. Het verhaal is begonnen met Wilfried die Para was vroeger.
Je ziet Wilfried in de spiegel kijken en hij ziet daar zichzelf als jonge kerel in zijn uniform. Hij zit in gedachten terug in de lucht; zijn ogen lichten op en de jeugdige man in Wilfried komt terug naar boven.
We zoeken met die levensverhalen hartewensen van mensen - kleine gelukjes die hen doen opleven.
Toen we Wilfried konden meenemen naar 5e squadron van de luchtmacht waar een herdenking was maakte dat wel iets los bij de man. Superblij en dankbaar dat we dat konden regelen voor hem bij de luchtmacht!
