Vorige week kreeg ik het droevige nieuws van het onverwachte overlijden van Marc Staes, een vroegere collega uit de goede OCMW-tijd. Marc was destijds OCMW-secretaris in Sint-Katelijne-Waver, ik was dat in Hasselt en later in Gent. Marc was een zeer gewaardeerd bestuurslid van VVOS (Vereniging van Vlaamse OCMW-secretarissen), waarvan ik de voorzitter was tussen 2004 en 2018. Marc was een man met een (uitgesproken) mening, altijd klaar voor een kwinkslag, en met het hart op de juiste plaats. Gezegend met een grote sociale gevoeligheid, met rechtvaardigheidsgevoel ook, en met de ‘duikersmicrobe’ in zijn vrije tijd. Ik kan mij nog tal van boeiende verhalen voor de geest halen over de zaken die duikers motiveren, in het bijzonder ook de strikte veiligheidsregels die bij deze sport/hobby komen kijken. Marc was verpleger van basisopleiding, het zorgende was hem met de paplepel meegegeven. Bleek dan ook nog eens dat wij van hetzelfde geboortejaar waren, 1957 meer bepaald, dat schept een band. Samen met het gegeven dat we allebei een 2everblijf uitgekozen hadden in de buurt van Alicante. Waar Marc alleszins meer van wist te genieten dan ik, een zaak van de juiste keuzes te maken wellicht?

Wat ik niet wist, is dat Marc ook een fervente voetbalsupporter was, FC Barcelona in zijn geval. Hij was ‘een echte’, lid van ‘Penya FC Barcelona’. ‘Penya’ is de Catalaans/Valenciaanse term voor fanclub, supportersclub, vriendengroep. Marc had zelfs een truitje van zijn geliefde club met zijn naam op de achterkant. Ik wist niet dat zijn voetballiefde, in dit geval die voor FC Barcelona, zo groot was. Dat heb ik dus moeten ontdekken toen ik afscheid ben gaan nemen op de avond voor zijn begrafenis. Marc lag ouderwets opgebaard in een open kist, wat het groeten en afscheid nemen toch altijd heel bijzonder maakt. Emotioneler, authentieker, mooier dan de ‘gesloten’ begroeting waarvoor in de meeste gevallen nu gekozen wordt. Ook al valt daar uiteraard vaak begrip voor op te brengen. Bedenking: misschien gelukkig dat we het vroeger niet veel over voetbal gehad hebben. Aan Spaanse zijde beschouw ik mij immers als supporter van Real Madrid. Gelet op de aartsvijandigheid tussen beide traditieclubs, zou dat nogal vonken gegeven hebben…

Marc was dus mooi opgebaard, heel gewoon en natuurlijk, wat helemaal bij hem past: een casual geruit hemd, het gepersonaliseerd truitje (Staes, met nummer 10) van FC Barcelona netjes over hem gedrapeerd, duikbril en andere duikattributen daaronder. Mooi en authentiek eerbetoon van zijn weduwe en kinderen, op een wijze die hem echt eer betoonde. Met een knipoog ook, in een tijd van groot gemis en verdriet. Ik ben er zeker van dat Marc dit erg zou geapprecieerd hebben. 

Het afscheid van Marc kwam veel te vroeg, minstens 15 jaar of zo. Maar de wijze waarop hij begeleid werd naar het afscheid, getuigt van veerkracht, gevoel en grote liefde. Dat mag ook eens luider gezegd worden: de dood hoort onlosmakelijk bij het leven, maar vergeten doen we niet…en dat vind ik goed nieuws.

 Luc Kupers

Grammofoon van ‘Mag het wat luider’