Woorden die generaties verbinden Intergenerationeel raampoëzieproject brengt jong en oud samen
Sommige ontmoetingen blijven hangen. Niet omdat ze groots of spectaculair zijn, maar net omdat ze klein, oprecht en menselijk zijn. Een gesprek over vroeger. Een lach om een herkenbare herinnering. Een kind dat aandachtig luistert. Een bewoner die opnieuw begint te vertellen.
In Gent groeit sinds maart zo’n bijzonder verhaal tussen bewoners van woonzorgcentra Tempelhof en Domino en leerlingen van Basisschool De Mozaïek. Samen stappen ze in een intergenerationeel raampoëzieproject onder begeleiding van raampoëet Stefan Zajc. Het resultaat? Niet alleen poëzie op ramen, maar vooral verbinding tussen mensen. Kijk mee wat de kinderen én bewoners er zelf van vinden. Waarnemend Schepen van onderwijs Filip Watteeuw benadrukt het belang, samen met Lotte De Vuyst (Coördinator Brede School Gent Wijk Sluizeken, Tolhuis, Ham, Dok).
Geen activiteit, maar een traject van ontmoeting
Het project vertrekt vanuit een eenvoudige maar krachtige gedachte: echte verbinding ontstaat niet in één namiddag. Ze groeit langzaam, door elkaar te ontmoeten, samen tijd door te brengen en verhalen te delen.
Twintig bewoners en veertig leerlingen uit het vijfde en zesde leerjaar gingen daarom de voorbije maanden stap voor stap met elkaar in gesprek. In kleine groepjes ontstond ruimte voor warme ontmoetingen en persoonlijke verhalen. De kinderen luisterden naar herinneringen, indrukken en levenswijsheid van de bewoners en vertaalden die samen naar poëtische teksten.
Wat begon met een eerste kennismaking, groeide uit tot een traject vol wederzijdse nieuwsgierigheid en herkenning.
Poëzie die ook de straat raakt
Vandaag was er het toonmoment van het project. De kinderen, schreven samen met Stefan Zajc, de gedichten live op de ramen aan de straatzijde van de woonzorgcentra. Zo blijft de poëzie niet binnen de muren van het woonzorgcentrum. Ook buurtbewoners, bezoekers en toevallige passanten worden uitgenodigd om even stil te staan bij de woorden en verhalen die daar ontstonden.
En misschien is dat wel de mooiste symboliek van dit project: ramen die normaal een grens vormen tussen binnen en buiten, worden nu een plek van ontmoeting.
“Intergenerationeel werken verrijkt iedereen”
Bij Domino vzw geloven ze al langer sterk in ontmoetingen tussen generaties.
“Onze ouderen kijken er steeds naar uit als kinderen hen willen ontmoeten. Intergenerationeel werken verrijkt iedereen. Het zorgt ervoor dat mensen samen leren van elkaar, elk op hun eigen manier. Vanuit gesprekken komen we tot poëzie, tot teksten die kenmerkend zijn voor hun ontmoeting.”
-- Volgens Bjorn De Raedt is dat geen toevallige keuze.
Die wederzijdse verrijking voel je in het hele project. Kinderen ontdekken verhalen die anders misschien verloren zouden gaan. Bewoners voelen zich gezien, gehoord en verbonden met een jongere generatie.
En tegelijk ontstaat iets wat moeilijk in woorden te vatten is: een sfeer van nabijheid.
Uit de muren van het woonzorgcentrum
Projecten zoals dit tonen hoe woonzorgcentra veel meer kunnen zijn dan plekken van zorg alleen. Het zijn plaatsen waar geleefd wordt, waar verhalen blijven groeien en waar ontmoeting centraal mag staan. Door samen te werken met onderwijs en cultuur ontstaat een warme kruisbestuiving waarin iedereen iets brengt én ontvangt. Het woonzorgcentrum wordt zo opnieuw een open huis in de buurt, een plek waar generaties elkaar vinden.
Of zoals het in dit project zo mooi zichtbaar wordt: soms kan één gesprek uitgroeien tot poëzie. En soms kan poëzie mensen opnieuw dichter bij elkaar brengen.
Kinderen ontwikkelen talenten die ze nooit op de schoolbanken realiseren; het belang van deze activiteiten tijdens de schooluren is dan ook héél belangrijk.
-- Lotte De Vuyst (Brede school Gent)
Goed nieuws melden?
Heb je Goed Nieuws over ouderen en of zorg?
Domino
