En ik heb ook helemaal niks begrepen van zijn hele show. Wat ik zag, wat hij deed, wat hij zei en wat er gebeurde, dat kàn gewoon niet!  “Hoe meer je kijkt, hoe minder je ziet”, herhaalde Nicholas geregeld tijdens zijn show. “En hoe meer je nadenkt, hoe minder je begrijpt”, voegde hij er telkens aan toe.

Toen we de zaal verlieten en naar de auto stapten, voelde ik me helemaal opgedraaid. Ik bleef hangen in een bijzonder ‘ambetant’ gevoel. Mijn hersenen konden dit niet-begrijpen niet aan. Het hield me klaarwakker en de nacht bracht weinig soelaas.
De impact van een uur niets begrijpen, was enorm. ‘Wat moet het dan niet zijn voor de bewoners van onze beschermde leefgroep’, bedacht ik triest. De gelijkenissen werden me duidelijk; het aangesproken worden door mensen die je niet kent en die je doen twijfelen aan jezelf, het zoeken naar bekenden in een massa mensen wanneer je kwetsbaar en alleen staat, het zot worden van het niet kunnen begrijpen van wat je hoort, voelt en ziet.
“Als je ogen je bedriegen en jouw gedachten je misleiden, waarop kan je dan nog vertrouwen?”, vroeg Nicholas aan het begin en einde van zijn show.
Ik moet het antwoord helaas schuldig blijven.