Onze wereld is hún wereld niet meer. Maar...

Leen voor haar 50ste roze-bril verhaal in ...roze T-shirt! Pas toen ik al een eindje gevorderd was in het boek had ik het door. Vanuit het perspectief van het hoofdpersonage werd ik al een hele tijd op het verkeerde been gezet. Nee, het was niét zijn echtgenote die dementerend was. Hij was het zelf! Er ging iets door me heen, een soort ‘aha-erlebnis’ die mijn ogen deed prikken. ‘Niet beginnen wenen’, sprak ik mezelf moed in, ‘niet nu, niet hier aan tafel in het bijzijn van mijn huisgenoten’. 

Kwaken van extase met Kermit de Kikker!

Echt waar, ik sprong letterlijk een gat in de lucht. “Is dit jouw agenda?”, las ik in de groepschat van De Wal (dat is de beschermde leefgroep waar ik als ergo werkzaam ben). Er was een foto bijgevoegd. “Jaaaaa!”, antwoordde ik onmiddellijk en ik voegde er enkele gifjes van een in extase zijnde Kermit de Kikker aan toe.
De opluchting was enorm, mijn agenda was terecht!

“Het valt me op dat het doorgaans mannen zijn die hun hoofd draaien."

Het zijn ook doorgaans mannen die blijven kijken, die hun duim omhoog steken of beginnen filmen”, zei ik tegen Rolf. Ik zat achteraan in een Britse Morgan 4/4 Tourer en aangezien het dak van deze oldtimer naar beneden was, kon ik al rijdend de omgeving goed in me opnemen. Links voor me zat Benny, een bewoner van onze beschermde leefgroep en rechts voor me zat dus Rolf, de chauffeur én trotse eigenaar van deze prachtige auto.
“Euh…..ja”, bevestigde Rolf, “het blijft toch vooral een mannenzaak precies”.

GeWALdig!!!

“En? Ben je tevreden?”, vroeg Jos me. Samen met nog een vijftal andere vrijwilligers zat ik rond de tafel in de cafetaria. Het was bijna half 6 en de zesde editie van onze geWALdige namiddag zat er juist op. Bij een drankje praatten we wat na. Tijd om te antwoorden had ik echter niet want Jos vulde zelf al aan: “Heb je gezien hoe alle mensen hebben genóten?”, vroeg hij emotioneel doch eerder retorisch. Nagenieten met een Roze Bril!

Het web van emoties waarin iedereen telt.

Onze Roze Bril zit deze week in een web vol emotie... Een kleine spin brengt ons bij een verhaal over een stem geven aan diegenen wiens stem verdwenen is... Ze kwam neergedaald aan een draadje. Af en toe bleef ze hangen alsof ze haar positie tot zich moest laten doordringen.

Over manneken pis en zijn behoefte.

Achteraf bekeken was het eigenlijk den Eddy die alles in gang heeft gezet. Wat begon met een wens, een eenvoudige vraag, groeide uit tot een project waarbij, naast onze bewoners, ook hun familie, mantelzorgers en de collega’s en vrijwilligers van onze beschermde leefgroep betrokken zouden worden.  En dat gebeurde eigenlijk vanzelf. Het ‘tuinproject’ groeide en nam net zoals een sneeuwbal die een berg afrolt, steeds grotere proporties aan. Ook de energie in het hele team betrokkenen zwol recht evenredig mee aan. 

Krachtig verbonden in rituelen.

Verbinding is noodzakelijk voor mensen. Rituelen zijn daarbij belangrijk. Misschien bij de jeugd iets minder ingeburgerd vandaag, maar voor heel veel van onze ouderen blijft geloof een sterke rol spelen. Onze Roze Bril Leen brengt dat alweer mooi in beeld. Rita reikte me een boekje aan. “Het licht dat ons zoekt is niet ver". 

To koe or not to koe?

"Mevrouw was dus nooit een boerin geweest, laat staan dat ze koeien en paarden had gehad. En al zeker geen varkens. Was ze in haar vuistje aan het lachen, content om me eens te kunnen beetnemen? Wat zou er in haar hoofd zijn omgegaan?" Koeien kijken door onze Roze Bril! (en ook een beetje André Rieu)

Eén domme middelvinger .... maar toch een roze bril!

De link leggen naar eigen ervaringen en erover nadenken kan een hulp zijn om je in te proberen leven in de wereld van personen met dementie. Het is immers eenvoudiger om iets te begrijpen wanneer je het zelf hebt meegemaakt. Jezelf als referentie stellen bij het bieden van kwaliteitsvolle zorg of bij het proberen plaatsen van onbegrepen gedrag kan dikwijls een goede start zijn. De roze bril van Leen!

De pinkers van een vrachtwagen.

Er zijn ochtendmensen en er zijn avondmensen. Laat het duidelijk wezen; ik ben géén ochtendmens. 
Wanneer ik opsta, geldt er maar één gouden regel: laat me gewoon gerust. Opstaan om te gaan werken is echter zelden een probleem. Ik doe heel graag wat ik doe want dagelijks mag en kan ik iets betekenen voor een ander. Hoe fijn is het om daar dan ook nog betaald voor te worden?! 
Mijn motivatie, daar draait het dus niet om. Er zijn gewoon weinig zaken die mijn ochtendroutine dat positieve extraatje kunnen geven, weinig zaken die me ‘s ochtends in vervoering kunnen brengen. Maar er is één uitzondering....

Hij had zelfs de burgemeester leren lezen!

“Een jongensgroepje, dat kan jij wel aan hé”, zei de leerkracht tegen mij. Het was geen vraag geweest dus kreeg ik vijf jongens uit het eerste leerjaar onder mijn hoede. 
In het kader van het intergenerationele samenwerken in ons woonzorgcentrum ging ik een groepje kinderen rondleiden doorheen ons wzc. Ook mijn collega’s begeleidden een groepje en ik mocht dus op stap met Milo, Seppe, Mats, Odiel en nog een vriendje wiens naam me nu ontglipt. 

“Go mama, go mama!

Vanop het podium keek ik de zaal in. Ik zag hoe ze rechtstond en draaiende bewegingen maakte met haar vuisten. “Go mama, go mama!”, riep ze hevig gesticulerend voor de hele zaal. Haar mama danste vlak voor mij de pannen van het dak op het podium in de cafetaria van ons woonzorgcentrum.  In de ‘week van de senioren’ organiseren we om de twee jaar een groots opgezette show voor én door medewerkers, bewoners, familie en vrijwilligers.  De Roze Bril van Leen! 

Verantwoordelijkheid, wat wierook en Benny verzette bergen.

Enfin, tafels en stoelen - weliswaar een berg - een héle zaal. Benny was fier als een gieter. Het feit dat hij een beperking heeft kon hem niet tegenhouden. Tot verbazing van de medewerkers deed Benny het helemaal alleen. Of hoe het geven van verantwoordelijkheid, wat warme feedback en tijd iemand tot grote daden kan aanzetten. We hebben het regelmatig over betekenis - wel dit past er naadloos in. Roze bril Leen zorgde voor de wierook en warmte van dienst.

“Words are very unnecessary, they can only do harm”

Deze week moest Leen haar bril even afzetten om tranen te drogen; maar ze weet het toch steeds met een roze gloed te brengen... Zelfs wanneer woorden en begrip vervagen, blijft de aanwezigheid van de ander voelbaar. “Words are very unnecessary, they can only do harm”, want wat tussen Irma en haar echtgenoot  gebeurde, was voorbij woorden; enkel muziek, herinnering en pure liefde. Lees verder....

“Die machine, dat is mijn leven”

Haar rollator is inmiddels een rijdende opslagplaats voor al haar naai- en handwerkmateriaal geworden. Op haar kamer staat niet veel, maar voor haar staat álles er. Op de verder lege tafel in haar karig gedecoreerde kamer staat namelijk haar naaimachine te pronken. Roze Bril Leen neemt ons deze week mee in de wereld van bewoonster Agnes en de fijne rode draad door haar leven. Betekenis vinden, het is vaak geen speld in een hooiberg, maar krachtig in zijn eenvoud.

Ze schitterden op de dansvloer; op ‘hun’ dansvloer.

💃 Ze dansten en bleven dansen.🕺 Ze kregen applaus en werden gefilmd. “Ik had nooit kunnen denken dat we ooit nog samen zouden dansen”, zei mevrouw me na afloop. “Het is al zó lang geleden en Octaaf is op korte tijd sterk achteruit gegaan, maar kijk, we hebben terug gedanst!”, glunderde 🪩 ze. Hoe een dansnamiddag zoveel emotie kan opwekken dat José en haar man Octaaf een roze "herinneringsbril" konden opzetten.

9 levens gelden niet alleen voor katten!

 Al zorgt ze met veel liefde voor twee katten, een poezenvriend zal onze Roze Bril Leen niet direct worden. Een gewond pootje bij een van haar pluizige "vrienden" doet haar wel reflecteren over de spreekwoordelijke 9 levens. En Anaïs, een verpleegster op rust -  is intussen zeker al aan haar vierde leven bezig. De goesting om te leven is bij haar bijzonder groot. Ze kan het niet meer precies verwoorden, maar aan alles kan je zien dat ze bijlange nog niet klaar is om de pijp aan Maarten te geven. Lees meer! 

Het juiste moment, de juiste plaats en de juiste persoon.

Het staat al lang bovenaan mijn ‘bucketlist’, bovenaan mijn ‘laatste loodjeslijst’ of kortweg bovenaan mijn verlanglijst. En eigenlijk staat er ook maar één wens op mijn lijst; ik zou heel graag eens de blauwe pmd-zakken willen ophalen, zo achteraan mee met de vuilniswagen. Of het oud papier ophalen mag ook. Een klein gelukje dus als ik eens een zak in de kar mag gooien. Het deed me denken aan het kleine muzikale gelukje van Anselma... De Roze Bril van Leen! 

Wil je af en toe Rudolf Schock opzetten voor mijn zus?

Marcella had bezoek van haar zus. In de zetels aan het raam zaten Agnes en Marie-Louise. Deze twee dames hebben ‘elkaar gevonden’ zoals dat heet. Beiden zijn mondig en mobiel, de ene houdt van handwerk (de Zeelse kant, dat is ‘kant met de naald’, zegt Agnes dan) en de andere kijkt graag ‘den boel af’. Samen wisselen ze dan (soms net iets te luid) van gedachten en geven al dan niet gepaste commentaar. Het kunnen roddelen verbindt hen. Maar nog meer verbinding vinden ze in muziek.... Lees meer 

Mantelzorgers op jacht naar herinneringen

Het was een pakketje van 13 foto’s dat ik een paar dagen geleden in mijn Messenger-inbox vond.  De foto’s waren vergezeld van een boodschap. ‘Dank aan iedereen om dit mogelijk te maken’, las ik. Gretl had deze foto’s en het dankbericht naar verschillende mensen gestuurd. Allemaal mensen die hun aandeel hadden in, of op de hoogte gebracht werden van een meer dan geslaagde activiteit voor Bart, haar echtgenoot.

Ze zei het net iets te luid.

Dit was nog nooit eerder gebeurd. Of toch, misschien één keer maar toen had mevrouw aan de deur van de cafetaria rechtsomkeer gemaakt. 
Deze keer was ze verder gegaan en had ze al plaatsgenomen tussen de andere bewoners van onze beschermende leefgroep. 
“Is iedereen er?”, had ik me luidop afgevraagd terwijl ik mijn ogen de kring liet rondgaan. De vaste turnvrijwilligers dachten luidop met me mee. “Marie-José is er, Agnes zit daar, Pierre voelde zich niet lekker en bleef liever in bed, Marcella is er, Solange ook, Monica was nog aan het eten en Simonne gaan ze brengen als de ochtendzorg klaar is”.  “En kijk, Irène is er ook”, zei Chantal net iets te luid zodat Irène het zeker zou horen.

Goesting onder de schil!

“Is dit verhaal ok voor volgende woensdag of heb je een andere leuke pennenvrucht in de aanbieding die voorrang krijgt?”, stuurde Tom me deze voormiddag. Iedere week bezorg ik hem een Roze Brilverhaal.  Ik besefte dat het verhaal waarover hij sprak mijn laatste verhaal ‘in voorraad’ was en een lichte paniek bekroop me. Natuurlijk was dat prima voor mij. Hoog tijd om mijn verhalenvoorraad terug aan te vullen, dacht ik bij mezelf. 

Over de prinses en de grootste boon....

“Oh, mag ik die kuisen alsjeblieft?”. In één vlotte beweging veerde ze recht en greep naar de grote zak prinsessenboontjes in mijn hand. 
Ik had zojuist een zak versgeplukte boontjes gekregen van een vrijwilliger en ik bracht ze mee naar de living van onze beschermde leefgroep. Tijd om te antwoorden had ik niet want mevrouw had de zak al voor haar op tafel gezet en het handwerk waarmee ze bezig was had ze aan de kant gelegd. De Roze Bril van Leen deze week.

De Roze Zwembril

“Het zwembadwater is 28 graden, op 3 meter van het water staat een poolhouse en er liggen kamerjassen, handdoeken en dekentjes klaar”, zei Gretl. Ondanks de zachte buitentemperatuur werd er toch ook wat regen voorspeld in de namiddag. Deze keer zet Leen haar Roze Zwembril op en duikt het water in met bewoners van de beschermde leefgroep.

Onder de indruk van zó een doelgerichtheid en zelfzekerheid.

Opeens stond ze recht. Het was muisstil. Haar rollator had ze helemaal niet nodig. Gefocust marcheerde ze op iets af. Ik begreep het niet goed, even dacht ik dat ze naar het toilet moest of dat ze alvast wou beginnen met dansen maar de muziek was echter nog niet gestart. De Roze Bril van Leen!

De geur van de smeulende barbecue...

“Twee zotten ‘t hoop”, zei Lea. Ze wees naar de affiche die aan het bord in de cafetaria van ons woonzorgcentrum hing. Lea en haar vriendin Maria wonen bij ons.

Leen en haar roze bril zijn net als wij terug uit vakantie!

Gaan hier ook mensen dood ?

Er ging een vinger de lucht in. “Leen, gaan hier ook mensen dóód?”, vroeg een meisje. Samen met haar medeleerlingen en haar leerkracht was deze jongedame naar ons wzc gefietst. In het kader van de les godsdienst had deze groep 14-jarigen een creatieve opdracht gekregen en het eindresultaat kwamen de gasten nu zelf afgeven .

“Iets voor jou?”

“Iets voor jou?”, stuurde m’n dochter me via Messenger. In de groep van ‘ge zijt van Beveren-Waas als ge’ had ze een oproep gelezen van Nils, een student journalistiek die op zoek was naar twee mensen voor een audio-interview. De onderzoeksvraag luidde: “Kan je nog leven zonder smartphone en toch deel uitmaken van de beroepsactieve bevolking?”

Zorgen voor elkaar is zo mooi. Zorgen voor mensen, voor dieren, voor spullen,… geeft zin en betekenis aan je eigen leven.

“Dan ben je morgenvroeg terug bij ons?”, vroeg mijn oudste dochter me gisterenavond. “Ja hoor”, antwoordde ik. “Ik sta mee op en maak jullie boterhammen”. 
Mijn dochters zijn bijna 24, 22 en 18 maar vinden het nog steeds leuk (of vooral gemakkelijk) als ik hun boterhammen maak. En ik mààk ze eigenlijk ook graag. Ik beleg ieder sneetje brood met liefde en dat proeven ze. “Als jij die maakt, smaken ze veel beter”, vinden ze. Roze bril Leen is terug uit verlof!

‘AI-pret in mijn ziekenbed’.

‘AI-pret in mijn ziekenbed’. Het zou zomaar de titel kunnen zijn van dit verhaal. 
Weet je, in eerste instantie was ik bezig met ziek-zijn, met een ellendig leeglopende vod te zijn die denkt te sterven en zelfs te slap was om te panikeren omdat ze niet kon gaan werken, à propos op de laatste werkdag voor haar verlof (wat misschien voor haar een nog grotere nachtmerrie was dan het ziek-zijn zelf).

Waar is de tijd… van het poëziealbum?

Waar is de tijd… De kinderen van nu kennen het waarschijnlijk niet meer. Of wel? Het poëziealbum. 
Weet je nog? Het was een speciaal boekje met maagdelijk witte en ietwat stevigere bladen erin. Het formaat was doorgaans niet zo groot, A5 of een buitenmaat of iets ertussenin. Meestal kreeg je het als kind als geschenk voor je verjaardag, voor kerst of voor je Eerste of Plechtige Communie. De bedoeling was om dit boekje rond te geven aan de kinderen uit jouw klas, aan vrienden en vriendinnen, aan kennissen en familie.  En nu? Nu heeft Benny er eentje! 

Oh dierbaar België, oh heilig land der vaad’ren…, wie kan aanvullen?

Ik aanvankelijk niet. Tot een paar jaar terug kwam ik niet verder dan deze ene zin. Intussen ken ik zowaar de eerste strofe al volledig uit mijn hoofd. Dat komt natuurlijk omdat ik de tekst heb opgezocht. Maar ook omdat ik iedere dinsdag samen met zowat alle bewoners van onze beschermde leefgroep zing, beweeg en dans. François, een militair op rust, woont ook bij ons. Het is niet eenvoudig om meneer te stimuleren tot enige vorm van activiteit.  Maar.... dat lukt vaak wel met hulp van de Roze Bril van Leen!

“Ze zijn onder de indruk”

“Ik ben er, kom ik naar jouw bureau?”, typte ik. Katrin beantwoordde mijn bericht met “Yep, kom maar af”. Ik had mijn fiets geparkeerd en was zonet de inkomhal van de Odisee hogeschool in Sint-Niklaas binnengewandeld. Er was daar blijkbaar iets te doen, het was er druk. Samen met mij arriveerde ook een hele klas kleutertjes. “Welkom vriendjes in deze supergrote school”, hoorde ik een man zeggen. “Ze zijn onder de indruk”, repliceerde de leerkracht van de kleintjes.

Wat je voelt, is altijd juist

“Maya? Wie is dàt?”, hoorde ik een bewoner vragen. Ik had net daarvoor uitgelegd waarom het zo een feestelijk koffiemoment was die dag.  “Maya heeft promotie gekregen”, had ik gezegd. “Ze blijft bij ons in huis werken, maar zal vanaf mei coach worden van afdeling De Caeije, dat is het tweede verdiep”. 
Om dit te vieren en om alle bewoners en collega’s van onze beschermde leefgroep te bedanken, had Maya gezorgd voor een mooi assortiment taart en gebak, ...lees mee(r) door de Roze Bril van Leen!

Amai, dat mocht voor mij nog veel langer duren.

“Amai, dat mocht voor mij nog veel langer duren. De tijd vloog supersnel voorbij! Je hebt dat top gedaan!”
Een mooier compliment kon ik me niet indenken na het geven van een vorming rond behoeftengebaseerde zorg en dementie aan mijn collega’s woonzorg even geleden.
“Laten we het gezellig maken”, had ik hen gezegd bij aanvang. Dus had ik chips en cola voorzien. Wat extra calorieën maken alles net dat tikkeltje leuker, toch? Zeker door de Roze Bril van Leen

Met een grote, gevulde plastic tas op vinkenslag

“Ik moet dit van me afschrijven”, dacht ik in de auto op de terugweg naar huis. Het was al bijna 19 uur. Mijn werkdag was wat uitgelopen. Dat kwam natuurlijk omdat ik croque monsieurs had gebakken als avondmaal voor de bewoners van onze beschermde leefgroep, maar ook omdat de deur langswaar ik naar buiten zou gaan, strategisch werd geblokkeerd door een dame die naar huis móest en zou gaan. De Roze Bril van Leen!

“Ik lees jouw verhalen iedere week”, zei Stef.

“Ik lees jouw verhalen iedere week”, zei Stef. “Dan weet je ook dat ik binnenkort in een oranje auto zal rijden?”, vroeg ik. 
“Dat heb ik gemist, maar ik heb wél iets moois meegemaakt en ik denk dat dat ook een mooi verhaal zou zijn”, antwoordde Stef. Hij weet duidelijk wat belangrijker is. De Roze bril van Leen!

Twee keer snel na elkaar pinken en hopla!

Soms zou ik willen dat ik met mijn ogen een foto kon nemen. Of een screenshot. Gewoon, twee keer snel na elkaar pinken en hopla, screenshot of foto klaar. En één oog dichthouden om een video te maken.  Stel je voor, één oog toeknijpen en je filmt. Oog weer openen en de video is klaar.  En dat allemaal door de Roze Bril van Ergotherapeute Leen

Van wáár ken ik die nu?!

Alle alarmbellen in mijn hoofd gingen af. Er is nog veel werk, bedacht ik me.  Ik kruiste twee dames in de gang van ons wzc en mijn gezicht kwam één van beiden bekend voor. We bleven staan en begonnen luidop na te denken van waar we elkaar zouden kunnen kennen. 

“Als niets zeker is…is alles mogelijk”.

Zo luidt de titel van de nieuwe theatertournee van Nicholas Arnst, goochelaar. "Samen met mijn man was ik erbij toen zijn tour in Sint-Niklaas halt hield. In de zaal spotte ik al gauw mijn nicht en enkele rijen voor mij herkende ik ook de zoon van één van onze bewoners." Alles is mogelijk - je kan alles zien door de Roze Bril van ergotherapeute Leen. Maar niet alles begrijpen, realiseert ze zich...

Het kleine geheim van Leen... is oranje

Een klein geheim: ondanks dat Leen alles door een Roze Bril bekijkt is haar lievelingskleur oranje. En ze deelt direct een tweede geheimpje:"Nog een drietal weken wachten en dan is hij klaar, in mijn lievelingskleur en speciaal voor mij overspoten: mijn nieuwe, oranje auto.Ik weet nu al dat het zal ‘pieken’ wanneer ik mijn huidige, rode auto zal gaan inruilen voor een nieuw, fris oranje exemplaar." 

Zorg dragen is intensief maar mooi!

"Er zijn momenten die zich uitstekend lenen tot reflectie en bezinning. Nagelbijtend de operatie van dochterlief afwachten in een veel te groot ziekenhuis is bijvoorbeeld zo een moment.  Ik zit hier en ik wacht. Ik denk aan mijn familie en aan hun welzijn. En ik denk aan hoe ik hieraan kan bijdragen. Want zorg dragen is zo mooi. Intensief maar mooi. En dat vertelde ik vorige woensdag ook aan Aline, mijn nichtje van elf." Een prachtig nieuw verhaal door de roze Bril van ergotherapeute Leen!

“Alles komt terug, maar niet altijd zoals je het verwacht”.

Iedere dinsdag turnen wij met alle bewoners van onze  beschermde leefgroep. Het voelt wat onwennig om dit zo neer te schrijven, het woord ‘leefgroep’ zit immers nog niet echt in mijn pen.  Het leven door de roze Bril van Ergotherapeute Leen

“Waar gaan we dát allemaal nog zetten?”

Op stap naar de kringwinkel waar nostalgie, herinneringen en plezier voor een prikje te vinden zijn. “Waar gaan we dát allemaal nog zetten?”, zal mijne man zeggen als ik thuiskom . “Nee, ik koop niks, mijn huis staat al vol”, zei Mia. Het leven door de Roze bril van ergotherapeute Leen

Cupido voor het leven!

Betekenisvolle relaties eindigen niet wanneer één van de partners zijn intrek neemt in het woonzorgcentrum. Continuïteit mogen ervaren tussen het verleden, het heden en de toekomst is immers een basisbehoefte van iedere mens.

Zorgen voor kwetsbare ouderen is ook zorgen voor hun familie en mantelzorgers.

En dat leidt soms tot fijne verrassingen. De grote Roze bril van Ergotherapeute Leen

Tweelingzussen worden, na vele jaren gescheiden te zijn, weer herenigd.

Als dàt geen geweldig nieuws is om mee wakker te worden.  ‘Pling’, een bericht op mijn telefoon. Het is 08.59u en ik lig nog in bed.... Het leven door de grote Roze bril van ergotherapeute Leen.