Martin en zijn echtgenote hadden zich ook ingeschreven. Meneer woont nog thuis en komt dagelijks op bezoek bij zijn echtgenote die bij ons verblijft. 
Martin is meer dan 30 jaar schoolmeester geweest in het eerste leerjaar. “Ik heb de helft van het dorp hier leren lezen en schrijven”, vertelde hij fier. “Maar ik leerde hen ook dat de zon een ster is en dat een kerstboom geen den is maar een spar”.
Dat laatste wist ik ook niet eigenlijk, maar dat zweeg ik.

“Amai, dat is heel mooi geschreven”, merkte Martin op. Hij wees naar het bord waarop het menu stond. “Dat schreef ik in handschrift D’Haese”, vertelde ik enigszins trots. “Maar bij de hoofdletter M twijfelde ik of de middelste beentjes van de M tot beneden moesten gaan of maar tot halverwege”, vervolgde ik. En prompt werd er met een vinger op het tafelpapier geschreven. Martin twijfelde. Ik haalde een pen en begon mee te schrijven. “Mooi hoe jij de hoofdletters schrijft, dat zie je niet veel meer”, zei Martin. Alleen over mijn pengreep was hij minder te spreken. De gesprekken kwamen op gang, het diner vorderde. Na afloop kwam medewerker Guy een bewoner ophalen. “Die zat ook bij mij in de klas”, zei Martin. “Hij mocht de micro testen in de kerk tijdens de voorbereiding van de Eerste Communie. Begon hij toch wel te zingen van ‘hé,  schoon wijveke’, dat liedje van Ivan Heylen!”. Plezier alom.
Nadat ik van hen samen een foto had gemaakt, begonnen mijn collega’s en ik aan het opruimen. Bij het samenvouwen van het tafelpapier viel mijn oog op mijn hoofdletters in D’Haese handschrift op de plaats waar Martin had gezeten. Hij had er iets bij geschreven. “Proficiat!!!”, las ik. Met drie uitroeptekens. Een man naar mijn hart, dacht ik bij mezelf. Een kus van de leraar en een bank vooruit! Sommige dingen verleer je nooit. En maar goed ook. 

De Roze bril van ergotherapeute Leen.