Wat als ouderen niet langer zelf de weg moeten zoeken in een versnipperd zorglandschap? Met de Zorghub wil i-mens zorg opnieuw eenvoudiger, menselijker en dichterbij organiseren. Geen doolhof van loketten en doorverwijzingen, maar één plek waar zorg, ondersteuning en ontmoeting samenkomen. Een verhaal over geïntegreerde zorg, verbinding en zorg die vertrekt vanuit het leven van mensen — niet vanuit systemen.
De link leggen naar eigen ervaringen en erover nadenken kan een hulp zijn om je in te proberen leven in de wereld van personen met dementie. Het is immers eenvoudiger om iets te begrijpen wanneer je het zelf hebt meegemaakt. Jezelf als referentie stellen bij het bieden van kwaliteitsvolle zorg of bij het proberen plaatsen van onbegrepen gedrag kan dikwijls een goede start zijn. De roze bril van Leen!
Vanop het podium keek ik de zaal in. Ik zag hoe ze rechtstond en draaiende bewegingen maakte met haar vuisten. “Go mama, go mama!”, riep ze hevig gesticulerend voor de hele zaal. Haar mama danste vlak voor mij de pannen van het dak op het podium in de cafetaria van ons woonzorgcentrum. In de ‘week van de senioren’ organiseren we om de twee jaar een groots opgezette show voor én door medewerkers, bewoners, familie en vrijwilligers. De Roze Bril van Leen!
Al zorgt ze met veel liefde voor twee katten, een poezenvriend zal onze Roze Bril Leen niet direct worden. Een gewond pootje bij een van haar pluizige "vrienden" doet haar wel reflecteren over de spreekwoordelijke 9 levens. En Anaïs, een verpleegster op rust - is intussen zeker al aan haar vierde leven bezig. De goesting om te leven is bij haar bijzonder groot. Ze kan het niet meer precies verwoorden, maar aan alles kan je zien dat ze bijlange nog niet klaar is om de pijp aan Maarten te geven. Lees meer!
Het staat al lang bovenaan mijn ‘bucketlist’, bovenaan mijn ‘laatste loodjeslijst’ of kortweg bovenaan mijn verlanglijst. En eigenlijk staat er ook maar één wens op mijn lijst; ik zou heel graag eens de blauwe pmd-zakken willen ophalen, zo achteraan mee met de vuilniswagen. Of het oud papier ophalen mag ook. Een klein gelukje dus als ik eens een zak in de kar mag gooien. Het deed me denken aan het kleine muzikale gelukje van Anselma... De Roze Bril van Leen!
Marcella had bezoek van haar zus. In de zetels aan het raam zaten Agnes en Marie-Louise. Deze twee dames hebben ‘elkaar gevonden’ zoals dat heet. Beiden zijn mondig en mobiel, de ene houdt van handwerk (de Zeelse kant, dat is ‘kant met de naald’, zegt Agnes dan) en de andere kijkt graag ‘den boel af’. Samen wisselen ze dan (soms net iets te luid) van gedachten en geven al dan niet gepaste commentaar. Het kunnen roddelen verbindt hen. Maar nog meer verbinding vinden ze in muziek.... Lees meer
Operettemuziek is een muziekgenre dat al meer dan 150 jaar mensen laat glimlachen en meeswingen. Het is een vorm van muziektheater die lijkt op opera, maar luchtiger en speelser is. Vaak zitten er komische verhalen, romantiek en vrolijke dansmuziek in verwerkt.Operettemuziek is een muziekgenre dat al meer dan 150 jaar mensen laat glimlachen en meeswingen. Het is een vorm van muziektheater die lijkt op opera, maar luchtiger en speelser is. Vaak zitten er komische verhalen, romantiek en vrolijke dansmuziek in verwerkt.
Dit was nog nooit eerder gebeurd. Of toch, misschien één keer maar toen had mevrouw aan de deur van de cafetaria rechtsomkeer gemaakt.
Deze keer was ze verder gegaan en had ze al plaatsgenomen tussen de andere bewoners van onze beschermende leefgroep.
“Is iedereen er?”, had ik me luidop afgevraagd terwijl ik mijn ogen de kring liet rondgaan. De vaste turnvrijwilligers dachten luidop met me mee. “Marie-José is er, Agnes zit daar, Pierre voelde zich niet lekker en bleef liever in bed, Marcella is er, Solange ook, Monica was nog aan het eten en Simonne gaan ze brengen als de ochtendzorg klaar is”. “En kijk, Irène is er ook”, zei Chantal net iets te luid zodat Irène het zeker zou horen.
“Oei Leen, zo serieus kijken”, merkte mijn collega op. Het was briefing (dat is het dagelijks informatieoverdrachtmoment van de vroegdienst naar de laatdienst waarbij alle bewoners van onze beschermde leefgroep worden overlopen en belangrijke informatie wordt doorgegeven) en toen we bij de bewoner kwamen die het recentst bij ons introk, hoorde ik mijn collega vertellen over ‘het boekje’ van die dame. De Roze Bril van Leen....
Het is bijna zover! 1 september komt eraan! Voor zowat iedereen roept de eerste schooldag ons ganse leven herinneringen op. Misschien ziet u het nog zo voor de ogen of hoort u de echo's uit uw schooljaren? Graag brengen we met deze Radio MaeVa aflevering enkele dagen voor de start van het schooljaar wat inspiratie. Misschien voor uw eigen nostalgische gevoel? Maar ook voor zorgmedewerkers: muziek om met senioren aan de slag te gaan. Een muzikale flashback die de geur van versgeslepen potloden helpt boven halen! Veel luister én babbel plezier met deze selectie "terug-naar-school-muziek"!
“Oh, mag ik die kuisen alsjeblieft?”. In één vlotte beweging veerde ze recht en greep naar de grote zak prinsessenboontjes in mijn hand.
Ik had zojuist een zak versgeplukte boontjes gekregen van een vrijwilliger en ik bracht ze mee naar de living van onze beschermde leefgroep. Tijd om te antwoorden had ik niet want mevrouw had de zak al voor haar op tafel gezet en het handwerk waarmee ze bezig was had ze aan de kant gelegd. De Roze Bril van Leen deze week.
‘Het is wit en het vliegt omhoog, wat is het?’ Iemand? Nee? Een verstrooid sneeuwvlokje!
Okee, dat is al een oude, ik weet het. Hier is een recenter raadseltje: ‘Hoe noem je een kruising tussen een pot Nutella en een rubberen badeend?’ Die is moeilijker hé?
“Ik moet dit van me afschrijven”, dacht ik in de auto op de terugweg naar huis. Het was al bijna 19 uur. Mijn werkdag was wat uitgelopen. Dat kwam natuurlijk omdat ik croque monsieurs had gebakken als avondmaal voor de bewoners van onze beschermde leefgroep, maar ook omdat de deur langswaar ik naar buiten zou gaan, strategisch werd geblokkeerd door een dame die naar huis móest en zou gaan. De Roze Bril van Leen!
“Ik lees jouw verhalen iedere week”, zei Stef. “Dan weet je ook dat ik binnenkort in een oranje auto zal rijden?”, vroeg ik.
“Dat heb ik gemist, maar ik heb wél iets moois meegemaakt en ik denk dat dat ook een mooi verhaal zou zijn”, antwoordde Stef. Hij weet duidelijk wat belangrijker is. De Roze bril van Leen!
Alle alarmbellen in mijn hoofd gingen af. Er is nog veel werk, bedacht ik me. Ik kruiste twee dames in de gang van ons wzc en mijn gezicht kwam één van beiden bekend voor. We bleven staan en begonnen luidop na te denken van waar we elkaar zouden kunnen kennen.
Zo luidt de titel van de nieuwe theatertournee van Nicholas Arnst, goochelaar. "Samen met mijn man was ik erbij toen zijn tour in Sint-Niklaas halt hield. In de zaal spotte ik al gauw mijn nicht en enkele rijen voor mij herkende ik ook de zoon van één van onze bewoners." Alles is mogelijk - je kan alles zien door de Roze Bril van ergotherapeute Leen. Maar niet alles begrijpen, realiseert ze zich...
Een klein geheim: ondanks dat Leen alles door een Roze Bril bekijkt is haar lievelingskleur oranje. En ze deelt direct een tweede geheimpje:"Nog een drietal weken wachten en dan is hij klaar, in mijn lievelingskleur en speciaal voor mij overspoten: mijn nieuwe, oranje auto.Ik weet nu al dat het zal ‘pieken’ wanneer ik mijn huidige, rode auto zal gaan inruilen voor een nieuw, fris oranje exemplaar."
"Er zijn momenten die zich uitstekend lenen tot reflectie en bezinning. Nagelbijtend de operatie van dochterlief afwachten in een veel te groot ziekenhuis is bijvoorbeeld zo een moment. Ik zit hier en ik wacht. Ik denk aan mijn familie en aan hun welzijn. En ik denk aan hoe ik hieraan kan bijdragen. Want zorg dragen is zo mooi. Intensief maar mooi. En dat vertelde ik vorige woensdag ook aan Aline, mijn nichtje van elf." Een prachtig nieuw verhaal door de roze Bril van ergotherapeute Leen!
Iedere dinsdag turnen wij met alle bewoners van onze beschermde leefgroep. Het voelt wat onwennig om dit zo neer te schrijven, het woord ‘leefgroep’ zit immers nog niet echt in mijn pen. Het leven door de roze Bril van Ergotherapeute Leen
Op stap naar de kringwinkel waar nostalgie, herinneringen en plezier voor een prikje te vinden zijn. “Waar gaan we dát allemaal nog zetten?”, zal mijne man zeggen als ik thuiskom . “Nee, ik koop niks, mijn huis staat al vol”, zei Mia. Het leven door de Roze bril van ergotherapeute Leen
Betekenisvolle relaties eindigen niet wanneer één van de partners zijn intrek neemt in het woonzorgcentrum. Continuïteit mogen ervaren tussen het verleden, het heden en de toekomst is immers een basisbehoefte van iedere mens.
En dat leidt soms tot fijne verrassingen. De grote Roze bril van Ergotherapeute Leen
Als dàt geen geweldig nieuws is om mee wakker te worden. ‘Pling’, een bericht op mijn telefoon. Het is 08.59u en ik lig nog in bed.... Het leven door de grote Roze bril van ergotherapeute Leen.