Vanop het podium keek ik de zaal in. Ik zag hoe ze rechtstond en draaiende bewegingen maakte met haar vuisten. “Go mama, go mama!”, riep ze hevig gesticulerend voor de hele zaal. Haar mama danste vlak voor mij de pannen van het dak op het podium in de cafetaria van ons woonzorgcentrum.
In de ‘week van de senioren’ organiseren we om de twee jaar een groots opgezette show voor én door medewerkers, bewoners, familie en vrijwilligers.
De ‘setlist’ van dit jaar bestond uit dertien ‘acts’. Er werd gedanst, geplaybackt, live gezongen en muziek gespeeld.
Er werden gedichten voorgedragen en humoristische sketches gebracht. Met de medewerkers, bewoners, familie, vrijwilligers en vrienden van onze beschermde leefgroep brachten we ‘La Paloma’ in een versie van André Rieu en zijn orkest.
In één van mijn vorige verhalen schreef ik al over ons danskoppel Octaaf en José. Dat ze zouden optreden ‘bij leven en welzijn’. José koos ervoor om haar echtgenoot vanuit het publiek mee te laten volgen. En zo gebeurde het dus dat José niet met haar man, maar wel met André Rieu zelf danste op ons podium. En haar dochter moedigde haar aan vanuit het publiek.
Na afloop van de show sprak ze me aan. “Ik was helemaal overdonderd en zo fier op hoe mijn mama zo sierlijk over dat podium zweefde”, vertelde ze emotioneel. “Ik riep tegen wie het maar horen wilde ‘dat is mijn mama! Dat is mijn mama!’”, vervolgde ze. We gaven elkaar een knuffel. “Fijn dat we dit voor jou en je ouders hebben kunnen betekenen”, besloot ik. Er werden nog foto’s genomen van de hele ploeg. José was niet meer in de buurt. De zorg voor haar echtgenoot was prioritair voor haar.
“Jammer dat José niet op de groepsfoto staat”, stuurde André Rieu me ‘s avonds.
Ik wist meteen wat me te doen stond. Ik zou er een verhaal over schrijven. Ik zou naar ‘Mag het wat luider?’ sturen hoe mooi deze namiddag wel was geweest, hoe bewoners en mantelzorgers hadden kunnen stralen, hoe iedereen letterlijk ‘een podium’ kreeg om zijn talenten te delen. Ik zou hem sturen hoe dit een feest van verbinding was geweest, van betekenisvol zijn, van erbij horen, van continuïteit mogen ervaren.
En ik zou dat verhaal dan laten publiceren en delen. Ik zou het verhaal afdrukken op papier en het bezorgen aan José en haar gezin. Ik zou er mooie foto’s bijvoegen ook. Ja, dat zou ik doen!
Ik hoef hiervoor alleen nog op het wit-groene pijltje te duwen op het scherm van mijn gsm.
Ik ga het doen! Voor José, voor Octaaf, voor hun dochter en voor iedereen die behoeftegebaseerde zorg in zijn hart draagt.
(…)
Verzonden!
