Bijeenkomst van de Tubbe Ambassadeurs deze week bij Zorgband Schelde en Leie.
Karen Wouters legde de centrale vraag voor: wat brengt de toekomst? Want Tubbe huizen evolueren weg van pure zorg naar wonen én leven. Ze integreren zorg en ondersteuningsvragen in participatie met bewoners en betrokkenen. De bewoner wil gehoord worden, en daar luisteren we naar!
Uiteraard vraagt dat een aanpassing in het denken. Ze pionieren, piloteren en brengen vernieuwende projecten tot een goed einde. Tubbe Ambassadeur Githa Praet kon zo eerder deze week fier aankondigen dat het project “Buurtgebonden zorgcontinuïteit” dat ze samen met i-mens, AZ Maria Middelares en het Wit-Gele kruis doen geselecteerd is voor de Innovatieruimte Plus van ToekomstZorg. Op het programma van de Tubbe Ambassadeurs staan Waarderende Audits, toekomst van zorgonderwijs en de verdere evolutie van gedeeld leiderschap in woonzorgcentra.
Wat typeert nu een Tubbe huis? Wel, het anders denken. Tubbe Ambassadeur Dirk Poppe vertelde mij een verhaal dat ik graag breng. Ik moest even zoeken naar de juiste titel: het werd “Een slak heeft een rijker leven! ” We gaan voor waarderend leven. Lees meer over hoe snelheid ons domineert maar ook tegenhoudt om dingen te zien. Mooie “dingen des levens” die we eigenlijk meer moéten zien….
© MauroRodrigues/stock.adobe.com
Onlangs vertelde een vriend mij over een bijzondere reis die hij dit voorjaar maakte met zijn vader. Geen verre expeditie, geen avontuurlijke trektocht, maar een citytrip naar Barcelona. Voor zijn vader was het een lang gekoesterde wens om die stad nog eens te bezoeken. Omdat wandelen voor hem niet meer vanzelfsprekend is en hij zich verplaatst met een rollator, beslisten ze om niet langer te wachten. Wat volgde, was een reis die anders verliep dan gepland. Mijn vriend had zich voorbereid zoals velen van ons dat doen: met een zorgvuldig uitgestippeld programma, een lijst van bezienswaardigheden en een planning die mooi aansloot bij de reistijden die Google Maps aangaf.
Alleen bleek al snel dat geen enkele app rekening houdt met het tempo van iemand die zich met een rollator verplaatst. De afstand tussen twee monumenten was op papier misschien twintig minuten, maar in werkelijkheid vaak het dubbele of meer. Planningen moesten voortdurend worden aangepast, verwachtingen bijgesteld en keuzes herbekeken.
Aanvankelijk zorgde dat voor enige frustratie. Tot hij merkte dat er iets bijzonders gebeurde. Doordat alles trager ging, werd alles ook intenser beleefd. Er was tijd om stil te staan bij een gevel, een straatmuzikant te beluisteren, een gesprek aan te knopen of gewoon te genieten van een terrasje onderweg. Niet de volgende bestemming werd belangrijk, maar de weg ernaartoe. De stad werd niet afgewerkt, maar ervaren.
Dat verhaal bleef bij mij hangen.
Want is dat niet iets wat we hier dagelijks samen beleven? Bewoners, familieleden, medewerkers, vrijwilligers, studenten en bezoekers: we komen elkaar elke dag tegen in een omgeving waar mensen elk hun eigen ritme hebben. Een ritme dat niet altijd overeenkomt met de snelheid waarmee de wereld rondom ons draait.
Ook wij leven en werken in een omgeving van planningen, afspraken en verwachtingen. Er zijn taken die uitgevoerd moeten worden, activiteiten die georganiseerd worden en agenda's die gevuld raken. Tegelijk ontmoeten we mensen die hun eigen tempo hebben. Soms sneller, vaak trager. Mensen die niet altijd passen binnen de tijdsindicaties die op papier zo logisch lijken.
Die spanning tussen planning en het tempo van de bewoner is reëel. We voelen ze allemaal. Maar net zoals mijn vriend in Barcelona ontdekte, schuilt er in die traagheid ook iets waardevols. Wie vertraagt, ziet meer. Wie luistert zonder haast, hoort meer. Wie zich laat leiden door het ritme van de ander, ontdekt vaak momenten van echte verbinding. Het zijn precies die momenten die van een woonzorgcentrum veel meer maken dan een plek waar zorg wordt verleend. Het zijn de momenten die van een huis een thuis maken.
Tijdens de dialooggroepen die we de voorbije maanden organiseerden, gingen directie en medewerkers met elkaar in gesprek over wat ons drijft en wat ons uitdaagt. Opvallend vaak kwamen dezelfde thema's naar boven. We halen energie uit bewoners en menselijke contacten. Samenwerking is onze grootste kracht. We willen bewoners nog meer eigenaarschap geven. We willen kunnen groeien en onze talenten gebruiken. En we staan open voor verandering, zolang de warme Trento-cultuur behouden blijft.
Misschien ligt daarin wel een mooie opdracht voor de toekomst. Niet alleen zoeken naar manieren om efficiënter te werken, maar ook bewaken wat ons menselijk maakt. Durven vertragen wanneer iemand dat nodig heeft. Ruimte laten voor een gesprek dat niet gepland was. Tijd maken voor een glimlach, een herinnering of een verhaal. Deze zomer nodigt ons daar misschien extra toe uit…
Dirk Poppe Tubbe Ambassadeur
Directeur Welzijn en Kwaliteit
Zorgnetwerk Trento
De Tubbe Ambassadeurs zijn: Githa Praet, Renaat Lemey, Caroline Van Houtven-Giraud, Dirk Poppe, Leen Vergaert, Katrien Nelissen, Tanja Everaert, Ellen Goethals en Maddy Van den Bergh
