Maria wordt 100 én wint de jackpot aan zee!
WZC Sint-Jozef: "Sommige uitstappen zijn zo bijzonder dat ze om een vervolg vragen. Vorig jaar beleefde Maria haar mooiste dag toen ze nog één keer terugkeerde naar haar geliefde Middelkerke. Exact één jaar later, trokken we opnieuw richting zee. En deze keer pakten we het iets groter aan: alle bewoners die zin hadden om mee te gaan, waren welkom! Ze besloot ook eens wild te doen in het casino én won de jackpot samen met Anna!
Uiteindelijk vertrokken we met vijf bewoners richting kust, klaar voor een dag vol zon, gezelligheid, herinneringen en misschien wel een beetje avontuur. Onze eerste stop? Uiteraard tearoom Rivièra. De plek waar Maria jarenlang bijna dagelijks kwam. Toen ze binnenkwam haastte ze zich meteen naar haar vaste plekje aan het raam. De anderen sloten gewillig aan. Nog voor iedereen goed en wel de kaart had bekeken, wist Pros al perfect wat hij wilde. "Een groot pak friet en een bak bier!" riep hij enthousiast.
We schoten allemaal in de lach. Dat stond helaas niet op de kaart. Maar een frisse pint en een portie macaroni? Dat kon gelukkig wel. En ook daar genoot hij met volle teugen van. Verder verschenen er spaghetti, lasagne, croque monsieur en pannenkoeken op tafel. Er werd gelachen, gesmuld en vooral genoten. “Zo kan ik er nog wel eentje op!” vertelde Greta.
Na de middag maakten we een wandeling over de dijk. Dit keer was het Greta die ons wilde tonen waar ze vroeger heeft verbleven aan zee. Ook zij bracht een periode van haar leven door in Middelkerke.
Hoewel ze haar oude verblijf niet meer meteen terugvond, was één ding meteen duidelijk: Middelkerke voelde nog altijd als thuis en ze keek haar ogen uit. Ze genoot zichtbaar van het weerzien met de plek die ooit zo belangrijk voor haar was. En toen… het casino. Vorig jaar durfden we nog niet te spelen. We keken alleen verwonderd rond en droomden stiekem van een grote winst. Maar deze keer trokken we onze stoute schoenen aan! We kochten voor tien euro speelkrediet en vroegen aan een medewerker wat Maria en Anna daarmee konden doen. Hij zette de dames voor een slotmachine en legde alles geduldig uit.
Eerlijk? Wij begrepen er niets van. Maar goed, we probeerden het toch. Maria mocht als eerste drukken.
Eén keer.Niets. Twee keer. Nog steeds niets. De derde keer… Plots begon het scherm te flitsen. Tien euro werd twintig. En even later stond er al 22 euro op de teller. "Zullen we het nu afhalen?" vroegen we ons af. Maar nee… Anna had nog niet gespeeld. En we hadden toch al winst gemaakt. Dus ook Anna drukte nog één keer op de knop. En toen gebeurde het! Het scherm vulde zich met dezelfde symbolen, lichtjes begonnen te knipperen en plots weerklonk overal het geluid van vallende muntjes.
Jackpot! De dames konden hun ogen niet geloven. Op enkele minuten tijd stond onze teller op meer dan 124 euro! “Nu gaan we het écht afhalen!” besloten we samen. Trots verlieten Maria en Anna het casino. Volgens ons beseften ze nog niet helemaal hoeveel geluk ze net hadden gehad. De andere drie bewoners en hun begeleiders zaten ondertussen gezellig op een terrasje verderop op de dijk. Met grote glimlach stapten we naar hen toe. "Deze is van ons!"
Van onze winst trakteerden we iedereen op een drankje én een grote coupe vers ijs. Wat smaakte dat heerlijk. De dames straalden. Als afsluiter kwam de uitbater van tearoom Rivièra nog even een praatje maken. Zijn vaste klant Maria wordt immers 100 dit jaar! “Dan leggen we een bus in en komen we met het hele woonzorgcentrum naar de Rivièra” zeg ik enthousiast. “Dan starten wij een polonaise!” beloofd hij Maria.
En met die belofte, een leuke groepsfoto en een knuffel sluiten we onze dag af.
De rit naar huis verliep opvallend rustig. Iedereen was moe van alle indrukken. In de auto was het stil. Tot Pros plots de stilte verbrak. Hij keek me aan en zei: "Wij passen toch goed samen, hè?" Even later volgde: "Het was een hele mooie dag."
Meer woorden had hij niet nodig. De dames op de achterbank knikten instemmend. Toen we terug aankwamen in het woonzorgcentrum, namen we rustig de tijd om iedereen weer uit de auto te helpen en naar de kamer te begeleiden. Pros bleef nog even giechelend in de deuropening van de wagen staan.
"Awel, is't al gedaan?" Dat het ondertussen al zeven uur 's avonds was, had hij niet door. Dat het een fantastische dag was? Dat besefte hij maar al te goed.
Met dank aan Kirsten Verbesselt Reactivatior bij vzw Zorgnetwerk Trento voor het verslag!
