Pas toen ik al een eindje gevorderd was in het boek had ik het door. Vanuit het perspectief van het hoofdpersonage werd ik al een hele tijd op het verkeerde been gezet. Nee, het was niét zijn echtgenote die dementerend was. Hij was het zelf! Er ging iets door me heen, een soort ‘aha-erlebnis’ die mijn ogen deed prikken. ‘Niet beginnen wenen’, sprak ik mezelf moed in, ‘niet nu, niet hier aan tafel in het bijzijn van mijn huisgenoten’.
Het boek las vlot verder. Bij het vorderen van de bladzijden gingen mijn ogen steeds meer prikken. De tranen smeekten zich een weg naar buiten.
“Mama, we hebben een vraag voor jou”, hoorde ik vanuit de zetel in de living. Ik zat aan de keukentafel en stak mijn arm even de lucht in. “Efkes wachten”, zei ik. Ze hadden niks door, mijn antwoord klonk hen immers logisch want als mama leest dan wil ze liever niet gestoord worden.
Dit was me nog nooit eerder overkomen, de pijn en het verdriet sloegen me vantussen de letters als een metershoge golf omver. Ik voelde de chaos, de woede, het verdriet, de pijn, de machteloosheid, het ongeloof, de verwarring, het niet-begrijpen afspatten van iedere letter, ieder woord en van iedere zin. Dit boek sloeg me recht in mijn gezicht. Even was ik Juliette, was ik Frans, was ik Julia, Bertje, Agnes en Pierre. Ik begreep hen, ik keek door hun ogen, ik hoorde met hun oren, ik voelde hun verwarring en hun pijn.
De wereld van iemand met dementie werd even de mijne. En het was intens. Intens confronterend. Intens liefdevol ook. Want liefde blijft overeind. Het is aan de naasten van een persoon met dementie om de liefdessignalen te filteren uit wat voor ons brein niet altijd te begrijpen valt. Onze wereld is hún wereld niet meer. Maar hún wereld kan prima passen in de onze wanneer we goed kijken naar wat niét wordt getoond en goed luisteren naar wat niet wordt gezegd. Niet steeds eenvoudig, maar dit boek kan je zeker helpen. Het is niet dik en het leest heel vlot. Op een uur had ik het uit. En wat is een uur in een mensenleven… Een mensenleven van, in mijn geval, bijna 50 jaar. In september stap ik namelijk een nieuwe tram én een vliegtuig op. Voor het eerst in mijn leven.
Ik heb schrik. Schrik voor het onbekende, voor het nieuwe, voor alles wat ik niet begrijp. Maar mijn tweelingzus zal bij me zijn. Met haar aan mijn zijde durf ik alles, kan ik alles, wil ik alles. Zelfs turbulentie schrikt me minder af. Want zij zal naast me zitten en mijn hand vasthouden.
