Lege Nutellapotten zijn een ding. Niet de gewone potten maar wel de potten met speciale wikkels in verschillende thema’s. Ruim 200 verschillende Nutellapotten staan er inmiddels al bij mij thuis. Lege potten wel te verstaan.
En ook rubberen eendjes zijn gegeerd als verzamelobjecten. Jip, die verzamel ik dus ook. Op mijn badkamer heb ik er intussen zo’n 270 verschillende staan. 

Geregeld brengen collega’s, familie of vrienden eenden voor mij mee. Of ze eten Nutellapotten voor me leeg. De betrokkenheid van zoveel lieve mensen bij mijn verzamelingen is hartverwarmend mooi.
Greta, een bewoner op onze beschermde leefgroep, was erbij toen ik een hele tijd geleden de brandweereend kreeg van een collega. “Hoe mooi is dat!”, riep ze. “Als ik zo eendjes zou hebben dan zou ik die allemaal op mijn kast zetten, op een rijtje”. 
En dat heb ik dus onthouden. Sinds ik weet dat Greta die eendjes ook leuk vindt, pak ik iedere dubbele eend die ik heb in voor haar en geef ik die af als geschenk. Ze is er iedere keer zo blij mee. Intussen staan er op haar kast al een hele hoop rubberen eendjes. Ze is er fier op en pakt ermee uit. En als er een klein kindje op bezoek komt dan geeft ze het een eendje kado. 

De Quacktella kwam voor mij op het juiste moment. In Zorgnetwerk Trento heb ik, net zoals mijn collega’s, enerzijds een kerntaak als ergotherapeut en anderzijds ook een beleidsopdracht. Het mogen combineren van deze twee opdrachten voelt als een speeltuin voor mij. Maar ook in speeltuinen loopt niet alles van een leien dakje en ik had het even helemaal gehad.

En toen kwam er dat berichtje: ‘Heb je deze al, Leen?’. De meegestuurde foto wilde niet downloaden en ik dacht dat het zou gaan over een Nutellapot. ‘Bijna juist’, antwoordde mijn collega en ze stuurde de foto opnieuw door. Wat er door me heen ging toen ik zag wat er op de foto stond, is onbeschrijfelijk.
Uiteraard de vreugde van een verzamelaar die een rubberen eend ziet die nog niet in zijn collectie zit. Maar vooral het ervaren van het feit dat een collega buiten haar werkuren, tijdens een privé-uitstap aan míj́ had gedacht. Dat ze wíst dat ik zowel eenden als Nutellapotten verzamelde en dat ze de moeite had genomen om een foto van deze ‘kruising’ naar mij door te sturen. Dat ze wist of had gemerkt dat ik verdriet had en me op de koop toe nog stuurde dat het een geschenk was voor mij. Ik ben haar zo dankbaar. Wie ik bén, doet ertoe. Dat kon ik duidelijk voelen. Mijn inspanningen die ik lever, worden gezien en erkend, ik mag groeien en word hierin gesteund.
Quacktella heeft voor een ommekeer gezorgd. ‘Ook dat is behoeftegebaseerd zorgen’, had mijn collega gereageerd toen ik stuurde hoe blij ik wel was.
Een klein gebaar, een ogenschijnlijk triviale actie met een enorme impact op exact het juiste moment. 
En weet je wat er zo mooi is? Dat we eigenlijk allemààl een Quacktella in ons hebben die we steeds opnieuw kunnen inzetten. Bij onze bewoners, bij de mensen die het nodig hebben. Om hen te laten voelen dat ze erbij horen en dat ze worden gewaardeerd om wie ze zijn en wat ze doen, om hen te bevestigen in hun groeien en om hen een veilig gevoel te geven. 
De kracht van behoeftegebaseerd zorgen, de kracht van samenwerken voor en door mensen. En eenden natuurlijk.