Achteraf bekeken was het eigenlijk den Eddy die alles in gang heeft gezet. Wat begon met een wens, een eenvoudige vraag, groeide uit tot een project waarbij, naast onze bewoners, ook hun familie, mantelzorgers en de collegaâs en vrijwilligers van onze beschermde leefgroep betrokken zouden worden. En dat gebeurde eigenlijk vanzelf. Het âtuinprojectâ groeide en nam net zoals een sneeuwbal die een berg afrolt, steeds grotere proporties aan. Ook de energie in het hele team betrokkenen zwol recht evenredig mee aan.
âHebde mij geen grasmachine? Dan kan ik het gras afrijdenâ, had Eddy terloops gevraagd nadat hij had vastgesteld dat het gras in onze binnentuin aan een knipbeurt toe was. Naast een carriĂšre als vrachtwagenchauffeur bleek Eddy ook steeds een echte tuinman te zijn geweest; buiten zijn, bezig zijn, de handen uit de mouwen steken. Ook François en Agnes wilden graag helpen. âWant ik heb de kuisziekteâ, verduidelijkte Agnes. âEn ik wil wel vegenâ, antwoordde François.
In ons woonzorgcentrum is het behoeftegebaseerd zorgen stevig verankerd in de visie. Het âlezenâ van de behoefte aan continuĂŻteit, aan het van betekenis mogen zijn bij onze bewoners, was dan ook een binnenkopper geweest voor ons team.
âIk heb nog een mooie tuinset te geefâ, had een collega gezegd. Een foto in de Messengergroep van ons team Ă©n de unanieme goedkeuring van zijn leden later, werd de tuinset met hulp van familie in onze binnentuin geĂŻnstalleerd. Er was een jonge collega die spontaan de trekkersrol op zich nam en alvast een AI-gegenereerd droomtuinplan ontwierp. âIk heb nog tuinverlichting op zonne-energie liggenâ, âwij hebben geen groene vingers maar zullen de catering op ons nemenâ, âmijn neef is tuinaanlegger en kan ons misschien advies komen gevenâ, klonk het bij de collegaâs.
Het duurde dan ook niet lang of het enthousiasme en de plannen voor een heuse tuinwerkdag bereikten de oren van mantelzorgers en familie van onze bewoners.
âKunnen jullie iets doen met gele kiezels?â, âwij kunnen daglelies komen brengenâ, âik heb nog zonnebloemzaad liggen dat jullie mogen hebbenâ, âde fontein in de tuin kan ik alvast herstellen en ik zal er een Manneken Pis bij installerenâ, waren maar enkele van de vele reacties van de familie, mantelzorgers en vrijwilligers.
De energie en het enthousiasme werkten duidelijk aanstekelijk. Op korte tijd was de sneeuwbal in onze tuin uitgegroeid tot een kolos van een bal die het hĂ©le team in zijn positieve energie meesleurde. De datum werd geprikt, de intekenlijst werd opgehangen, de uitnodiging werd verspreid. âWe willen van onze tuin een ontmoetingsplaats maken met focus op verbinding waar het gezellig en rustig vertoeven is voor onze bewoners, hun familie, collegaâs, vrijwilligers en vrienden van De Walâ, las ik op de affiche.
Ook de pers werd aangeschreven; het uitdragen van deze energie en van de behoeftegebaseerde boodschap kan immers alleen maar een opsteker zijn in het kader van positieve beeldvorming van onze zorg voor kwetsbare ouderen. In de intussen opgerichte Messengergroep âde hoveniersâ verscheen op een avond een printscreen van een mail. Dankzij het lobbyen van een collega bij een firma uit de buurt werd ons een ton siersteentjes geschonken! De sneeuwbal werd steeds groter en had intussen ook de buurt bereikt. Waauw.
Als dĂt geen staaltje is van relatiegerichte participatie, bedacht ik me.
Ter voorbereiding van een bijeenkomst van de referentiegroep âvan behoefte naar welzijnâ waarvan ik deel uitmaak, werd ons de opdracht gegeven om de participatiegids door te nemen, een taak die ik dan ook ter harte had genomen. Ik leerde over verschillende sturings- en participatievormen. De puzzelstukjes vielen in elkaar.
Monique kwam naar me toe gereden in haar rolstoel. âHier, dat is voor jouâ, zei ze zonder me aan te kijken (oogcontact maken is immers moeilijk voor mevrouw). Ze gaf me een briefje waarop ze iets had genoteerd. âIk heb een lied geschrevenâ, lichtte ze toe terwijl ze weer wegreed.
Ik was wat overdonderd, hoe mooi was dĂt nu toch!
âWe krijgen ne nieuwen hof, la la la la laâ, begon de tekst op het briefje.
Ik werd er emotioneel van. Onze tuinwerkdag staat gepland voor dinsdag maar is voor mij nĂș al meer dan geslaagd.
