Mevrouw bleek steeds lerares te zijn geweest. Kenden we elkaar van op school? Of van in Sint-Niklaas? We kwamen er niet uit. 
“Mijn papa had maar 18 op 30 op zijn test, moet hij nu naar de dementenafdeling?”, hoorde ik de andere dame vragen. Mijn badge en aangepaste kledij maakten immers duidelijk dat ik een medewerker was. Een alarmbel maar vooral een opportuniteit, flitste het door mijn hoofd en ik vertelde de dames dat ik op de beschermde leefgroep werk. “Komen jullie graag eens langs?”, nodigde ik hen uit. “Mogen wij daar dan zomaar binnen?”, hoorde ik de ene dame verwonderd vragen. De alarmbellen in mijn hoofd klonken nu nóg luider. “Ah, je moet geen code invoeren om naar binnen te kunnen gaan?”, merkte ze verder op. Een oorverdovend lawaai in mijn hoofd nu. Ik leidde de dames rond en vertelde hen honderduit over ons woonzorgcentrum, onze leefgroepen, ons team en onze visie. “Het is hier helemaal anders dan ik dacht”, hoorde ik de ene dame zeggen. Ze vervolgde dat ze zich eerst ongemakkelijk voelde en het vooral heel confronterend vond maar dat ze zich inmiddels al veel meer op haar gemak voelde. En inderdaad, waar beide dames aanvankelijk ietwat terughoudend achter me aan liepen, marcheerden ze intussen ontspannen voor me uit.
Ons terug richting de uitgang begevend, complimenteerden de dames me voor mijn gepassioneerde uitleg. “Jij was op de begrafenis van mijn tante, zij heeft kort bij jullie verbleven”, vielen de puzzelstukjes nu op hun plaats. Alvast één mysterie opgelost, dacht ik en de andere dame vervolgde: “Wanneer zou mijn papa mogen komen?”. 
“Hij is hartelijk welkom”, antwoordde ik. En de stilte in mijn hoofd keerde terug.