Het koffiemoment was wat later dan gewoonlijk gestart waardoor ik met een Beleef-TV kwam binnengereden in volle koffiedrukte. Ik besloot de XXL-tablet nog even aan de kant te zetten. Het was nog niet het juiste moment.  Aan de ronde tafel zaten Marcella, Josephine en Monique. Marcella had bezoek van haar zus. In de zetels aan het raam zaten Agnes en Marie-Louise.

“Welk lied heeft voor jou een bijzondere betekenis en waarom?”, vroeg ik in afwachting van het juiste Beleef-TV-moment aan Agnes. Ook aan Marie-Louise, Josephine en Monique stelde ik deze vraag. Agnes werd door deze vraag teruggekatapulteerd naar de tijd dat ze herstelwerk deed in de fabriek. Ze vertelde dat een collega toen bijna 25 jaar in dienst was en dat ze dan samen het lied ‘over 25 jaar’ zongen. Marie-Louise moest even nadenken maar na wat denkwerk kwam er een heel verhaal naar boven. Over haar papa, over de liefde voor klassieke muziek die hen beiden verbond, over de Koningin Elisabethzaal waar ze samen naar concerten gingen en over hoe ze als 12-jarige piano had leren spelen op zichzelf, zonder lessen te nemen. Haar gezicht straalde. “Ik ben mijn ouders daar zó dankbaar voor”, zei ze.
Josephine wilde over de vraag een nachtje slapen en Monique antwoordde zonder na te moeten denken “Bella Italia! Van Frans Bauer!”. Ze herbeleefde haar vele reizen naar Italië en kon verrassend veel anekdotes vertellen en details en plaatsnamen benoemen. Ze ging op in haar verhaal, het was zodanig mooi om te zien dat ik niet had gehoord wat er rechts van me werd gezegd.
“Rudolf Schock”, hoorde ik iemand nu wat luider zeggen. Het was de zus van Marcella. Ik zag dat ook Marcella’s zoon en schoondochter er intussen bij waren komen zitten. “Mijn zus heeft altijd graag naar Rudolf Schock geluisterd”, herhaalde mevrouw. “We gingen dan samen naar zijn optredens”. Marcella heeft in haar dementie een stap achteruit gezet. Ook de pijn in haar rug is een moeilijk te behandelen constante. Positieve verbinding maken met Marcella wordt minder gemakkelijk. Haar familie is echter bijzonder betrokken en zorgzaam. Ik zag Marcella’s zoon op zijn telefoon bezig. Plots hield hij zijn telefoon voor mama’s gezicht en ik hoorde hoe Rudolf Schock begon te zingen. Ik nam mijn telefoon en begon instinctief te filmen. Er hing kwetsbare schoonheid in de lucht die ik hoopte subtiel te kunnen vastleggen.
Wat volgde was onbeschrijfelijk mooi. Marcella verwenste de pijnlijke steken in haar rug. Af en toe begon ze te staren. Het leek alsof de muziek zich dan langzaamaan een weg baande door de mist in haar hoofd. En toen was er die herkenning. De handen van mevrouw gingen omhoog en bewogen sierlijk mee op de tonen van de muziek. Ik hoorde ontroerend mooie operette en kreeg er kou van. Marcella’s zus wendde zich even af om haar neus te snuiten, ook mijn ogen werden vochtig. Marcella begon mee te zingen. We keken in stilte, we voelden allemaal hetzelfde; vreugde om de herkenning, verdriet om wat niet meer is,  hartzeer om vervlogen herinneringen.
Ik ben onopvallend blijven filmen. Later die avond stuurde ik de filmpjes door naar Marcella’s familie. 

De Beleef-TV rolde ik ongebruikt weer naar zijn opbergplaats. “Het is er niet van gekomen”, zei ik me tot niemand in het bijzonder richtend. “Nee zoet, het was niet de juiste sfeer daarvoor”, hoorde ik Marie-Louise begripvol zeggen.

‘s Avonds ging ik naar een bijeenkomst van de familiegroep dementie Hamme. De broer en zus van Marcella waren er ook. Na afloop kwam de zus naar me toe. “Wil je af en toe Rudolf Schock opzetten voor mijn zus?”, vroeg ze me. “Dat staat al genoteerd”, antwoordde ik.