Irène woont bij ons in het woonzorgcentrum en heeft een verstandelijke beperking. Ik herinner me nog goed de dag dat ik haar voor het eerst zag. Wanneer ze lachte dan kneep Irène haar ogen dicht tot kleine spleetjes. Dat gaf en geeft haar nog steeds iets aandoenlijks. Wat me echter onmiddellijk was opgevallen en waarop ik een vertederde ‘ooooh’ niet had kunnen onderdrukken, waren de schoenen die ze aanhad. Irène droeg Crocs. De niet modieuze maar bijzonder comfortabel zittende schoenen waarvan ik zelf ook fan ben. Ik draag ze binnenshuis en heb ze in verschillende felle kleuren. De Crocs van Irène waren donkerblauw. En er zaten ‘wollekes’ in.

Onze vrijwilliger Chantal had zich intussen naast Irène gezet en complimenteerde mevrouw voor haar komst. “Ik moet naar het toilet”, zei Irène opeens en ze zette zich recht. Eigenlijk gebruikte ze andere bewoordingen maar ik ben zo vrij haar woorden om te zetten in een ‘Roze Brilverhaaltaal’.  Chantal en Irène verlieten de zaal en ik hoorde iemand vragen of ze dan zeker nog terugkwam. “Ik ga naar de koers kijken”, had Irène geantwoord zonder omkijken.  Dat is het standaard antwoord wanneer we mevrouw uitnodigen om deel te nemen aan een activiteit. “Ik blijf hier, ik ga naar de koers kijken”.  Chantal en ik keken elkaar eerst teleurgesteld aan maar focusten direct erna op de kleine overwinning die Irène toch had behaald. 

Ze was al verder dan de deur gekomen, ze had al in de kring bij de andere bewoners gezeten. Wie weet zou ze de volgende keer wel effectief meedoen met de bewegingsactiviteit. De muziek begon te spelen, armen gingen de lucht in, de ‘turnles’ was begonnen. Willy Sommers was nog niet goed uitgezongen of de cafetariadeur zwaaide alweer open. Daar was Irène terug!

Chantal kwam naar me toe, ze was geëmotioneerd. “Weet je wat Irène me nu vroeg daarjuist?”, zei ze. “Heb ik mijn best gedaan?”. 
Ik had het niet gehoord want Irène en Chantal zaten aan de andere kant van de kring. Maar ik heb kunnen zien hoe Chantal met Irène omging en ik ben er absoluut van overtuigd dat ze Irène een hartverwarmend antwoord heeft gegeven. 
Als ik zie hoe onze vrijwilligers en in dit geval de turnvrijwilligers met de bewoners van onze beschermde leefgroep omgaan, kan ik niet anders dan bewondering hebben. Mede dankzij hen is iedere ‘turnles’ telkens opnieuw een kans voor onze bewoners. Een kans om te bewegen, om te dansen, om te zingen, maar bovenal een kans om zichzelf te mogen zijn, om van betekenis te kunnen zijn, om te tonen wat ze nog kunnen, om herinneringen op te halen, om te lachen, om te voelen, om erbij te horen. Daags na de turnles vierden we de 90ste verjaardag van Achiel met een groot feest in de cafetaria. En jawel hoor, Irène was terug van de partij.