“Een jongensgroepje, dat kan jij wel aan hé”, zei de leerkracht tegen mij. Het was geen vraag geweest dus kreeg ik vijf jongens uit het eerste leerjaar onder mijn hoede.
In het kader van het intergenerationele samenwerken in ons woonzorgcentrum ging ik een groepje kinderen rondleiden doorheen ons wzc. Ook mijn collega’s begeleidden een groepje en ik mocht dus op stap met Milo, Seppe, Mats, Odiel en nog een vriendje wiens naam me nu ontglipt. Na een eerder schuchter begin voelden de gastjes zich steeds beter op hun gemak en kon ik algauw kennismaken met de energie van vijf zesjarige jongens, iets wat voor mij als moeder van drie dochters eerder nieuw was. In het dagcentrum voor jonge personen met dementie kregen de jongens een ballon en mochten ze de aanwezige cliënten trakteren op een koekje (en op alle gekke dingen die je met een ballon kan doen). De mama van Milo bleek daar te werken en het verrassingsbezoek van haar zoontje met vier klasgenootjes liet haar duidelijk niet onberoerd.
Ook Milo glunderde en bulkte gedurende de hele verdere rondleiding van zelfvertrouwen. Toen we aankwamen op onze beschermde leefgroep keken de jongens onwennig op toen Juliette in haar handen klapte en uitbundig “wat een mooie meisjes!” riep. Ook Marcella kreeg de kinderen in de gaten en wenkte hen. Ze begon spontaan te zingen en verwachtte dat de jongens zouden meezingen. Om beide partijen tegemoet te komen, zette ik ‘vrolijke vrienden’ in, waarop Marcella én de jongens begonnen mee te zingen.
Agnes en Marie-Louise hadden intussen aan Seppe gevraagd in welk leerjaar ze zaten en toen ze hoorden dat dit het eerste leerjaar was, kregen ze meteen een opsomming van alle woordjes die de jongens al hadden geleerd... Kijk mee!
.
Marie-Louise was onder de indruk en Agnes ‘breide’ er graag nog een staartje aan. Ze ging de jongens uitleggen hoe ze een knop moesten aannaaien, iets wat buurvrouw Marie-Louise maar matig wist te appreciëren. De jongens luisterden echter aandachtig, het leek vanzelf te gaan om respect te tonen voor onze kwetsbare bewoners. Odiel demonstreerde graag en fier hoe hij al veters kon strikken. De fluorescerende veters van mijn schoenen leenden zich hier uitermate toe. Milo kreeg het te warm en ik mocht zijn trui dragen. Zo gaat dat. Die gastjes maken zoveel los. Bij onze bewoners, bij mij en ook bij Martin.
We botsten bijna letterlijk op Martin toen we onderweg waren naar de kinézaal. Meneer moest ook die kant uit. Dagelijks bezoekt hij zijn echtgenote die bij ons in het woonzorgcentrum woont. “Wat een energie”, lachte Martin. Hij zag hoe de jongens zich uitleefden op een speciaal voor hen klaargelegd hindernissenparcours. Ik riep de gastjes even tot bij Martin en mij en vertelde hen dat Martin altijd ‘meester’ was geweest in het eerste leerjaar. Martin bevestigde dat en wist de kinderen te vertellen dat hij vierendertig jaar lang meester was geweest en dat hij zelfs de burgemeester had leren lezen. Ik zag hoe de jongens opkeken naar Martin, en niet alleen omdat ze zoveel kleiner waren dan hij. “Mag ik een foto maken van jullie?”, vroeg ik. “Ja natuurlijk”, antwoordde Martin. Ik zag hoe hij zijn jas uitdeed en aan de kant legde. “Die gastjes liggen me nauw aan het hart”, hoorde ik Martin zeggen toen ik de foto nam.
Dat had ik al gezien voordat je het zei, dacht ik bij mezelf. Hij nam zijn jas weer op en stapte verder. “Ik bezorg jou zeker de foto”, riep ik hem na.
