In het kader van de ‘Dag van de Mantelzorger’ had mijn collega eerder aan de twee dames gevraagd om te poseren voor een bedankingsaffiche. Met een feesthoedje op hun hoofd lachten de vriendinnen naar de camera. ‘Jij maakt van elke dag een feestje’, las ik bij de foto.

Ik nam de affiche van het bord en zette me tussen Lea en Maria in. “Kom dames, dan maken we er drie zotten van”, zei ik.  De toon was gezet, de sfeer was ontspannen.

De geur van de smeulende barbecue op het terras van onze cafetaria vulde intussen de ruimte. Alle bewoners van de twee gelijkvloerse leefgroepen waren uitgenodigd op een zomers eetfestijn. Heel wat lekkerbekken waren afgezakt naar onze polyvalente zaal, alle stoelen waren ingenomen. De beschermde leefgroep van ons woonzorgcentrum bevindt zich ook op het gelijkvloers. Enkele edities geleden werd er voor haar bewoners gebarbecued in de binnentuin van de leefgroep zelf. Dat was plezant maar organisatorisch was het minder evident gebleken. En dus veranderde de formule naar een gezamenlijke barbecue voor alle bewoners van alle vier de leefgroepen in de cafetaria , verdeeld over twee dagen. 

En gisteren was het dus onze beurt.

Ik moet toegeven, ik heb er een punt van gemaakt. Een punt dat ik heel graag eens een lege beschermde leefgroep wilde zien. Dat alle, maar dan ook echt alle bewoners konden deelnemen aan de barbecue in de cafetaria, ieder op zijn eigen manier. Het middagmaal voor een keer integraal verplaatsen naar ‘de grote zaal’ die vlakbij onze leefgroep ligt maar die als locatie aanvoelt als ‘uit eten gaan’. 

En weet je, ik heb het moeten filmen om het te kunnen geloven. Er was niemand meer te bespeuren op onze leefgroep; geen bewoners, geen medewerkers, geen familie en geen vrijwilligers. Niémand meer.

Als één groot gezin heeft iedereen kunnen deelnemen aan de BBQ. En dankzij de flexibiliteit en ondersteuning van de collega’s, heeft iedere bewoner ‘op maat’ kunnen genieten. Het was niet evident; voor onze bewoners was het een andere routine in een andere omgeving en ook voor de collega’s zorgde zo een ‘verhuis’ voor een verschuiving in de vaste takenplanning. “Mijn hart wordt hier zo warm van, ik ben zo fier op ons en op ons als team”, zei ik hen meerdere keren. En dat meende ik oprecht. Wat wij als team konden bereiken en  betekenen was geweldig, ik kreeg er maar niet genoeg van. En dat ontging ook Gret’l, wiens echtgenoot bij ons woont, niet. “Misschien zit jouw aanpak er ook wel voor iets tussen hé Leen”, zei ze. Ik keek op en ik glimlachte. Het was een prachtige dag.