‘Of ze dan ook even mochten binnenkomen en kennismaken met het wzc’, had de leerkracht me eerder gemaild. Natuurlijk.
Dus nam ik de groep mee op een rondleiding doorheen ons huis. “Heb jij dat ook al meegemaakt dat mensen doodgaan?”, vervolgde het meisje nadat ik op haar eerste vraag ‘ja’ had geantwoord. Al na mijn eerste ‘ja’ ging er een golf van ontzetting door de groep. Mijn tweede ‘ja’ zorgde voor nog meer verbazing. Van zowel deze vragen als van de reactie van de leerlingen op mijn antwoorden was ik wat uit mijn lood geslagen. Verder dan twee keer een korte ‘ja’ was ik niet gekomen. Dus besloot ik om de resterende tijd te gebruiken om de leerlingen te laten zien en voelen hoe er in ons wzc vooral wordt gelééfd.
Rita zat in de living te babbelen tegen de ‘afdelingskanarievogel’. De leerlingen vonden dat ‘keischattig’ en vroegen of ze mochten praten tegen Rita. Verbaasd om zoveel onwetendheid stak ik van wal over dieren in ons wzc en nam Rita het al gauw van me over. Ze vertelde fier over het bezoek van een koe een paar jaar geleden en hoe ze toen in de media was gekomen. 
De tijd vloog voorbij en de leerkracht liet me weten dat ze nu echt wel moesten vertrekken wilden ze op tijd terug op school zijn voor het volgende lesuur. “Jammer”, zei ik. We waren intussen immers gearriveerd op onze beschermde leefgroep en ik merkte hoe de groep leerlingen zich steeds beter op haar gemak voelde. Er werden vragen gesteld die blijk gaven van nog veel onwetendheid en onjuiste beeldvorming maar die tevens ook getuigden van oprechte belangstelling voor het leven en wonen in ons wzc. 
Dat was ook de leerkracht niet ontgaan, want ik zag hoe ze naar school telefoneerde om nog een lesuur respijt te verkrijgen. De leerlingen benutten de extra tijd om te luisteren, te kijken, te voelen en te beleven. Toen het dan écht tijd werd om te vertrekken, stapte ik nog even mee naar de fietsenstalling. “Deze groep leerlingen staat onder bijzondere begeleiding”, vertrouwde de leerkracht me toe. “We zitten met de handen in ons haar en hebben hulp ingeschakeld om deze klas op het juiste pad te houden”, fluisterde ze. 
Ze merkte mijn verbazing op. Dat die gasten weinig tot geen benul hadden van het wonen en leven in een woonzorgcentrum dat was me duidelijk, maar gedragsproblemen, nee. “Ik heb aan de directie gevraagd of ik dit bezoek mocht proberen”, verduidelijkte de leerkracht. “Vertrouwen geven is vertrouwen krijgen en kijk, het is gelukt. Ik sta ervan versteld hoe goed ze dit hebben gedaan, het zijn schaapjes nu”, besloot ze vol trots. “Ik fiets met hen nog even langs de Priester Poppekapel, ik heb wat lekkers meegenomen”, knipoogde ze. Het meisje van de ‘doodgaan-vragen’ stond vertrekkensklaar op haar fiets en beende naar me toe. “Mevrouw, welke schoenmaat heeft Rita?”, vroeg ze me. Ik antwoordde dat een 39 allicht waarschijnlijk zou zijn. “Super, ik ga voor haar een paar koeienkousen kopen”, antwoordde ze. “Mag ik hier dan zomaar binnen om ze te komen afgeven?”, vroeg ze. “Natuurlijk, wij zijn een open huis. Je bent van harte welkom”, zei ik.