Soms loopt alles helemaal fout. Of voelt het althans zo aan. Neem nu verleden dinsdagavond. Toen ging de familieraad voor de familie van de bewoners van onze beschermde afdeling door. Deze keer was mijn aandeel in de vergadering vrij groot en dus had ik me goed voorbereid. Ik zou de geplande activiteiten voor de komende maanden toelichten en tevens ging ik tekst en uitleg geven bij de werking van de Familiegroep Dementie Hamme (en ook bij die van het Waasland). De aanwezigen zou ik vervolgens uitnodigen op de bijeenkomsten van beide groepen, die werken onder de vleugels van de Alzheimerliga Vlaanderen.
Onlangs testten we in ons woonzorgcentrum een projector uit die beelden op plafond en muur kan projecteren en die de, vooral bedlegerige bewoner, het gevoel geven ‘in’ deze beelden te zitten, echt aanwezig te zijn in hetgeen wordt geprojecteerd. Ik maakte kennis met dit toestel tijdens mijn opleiding ‘expert in de behoeftegebaseerde zorg’ en was aanvankelijk niet zo enthousiast. Tot de projector dus verhuisde van een klaslokaal naar de kamer van onze bewoners in bed. De ervaringen en bevindingen van mijn collega’s en mezelf waren heel positief en dus zou ik dit op de familieraad ook kort toelichten.
Trots vertelde ik de aanwezige familieleden en mantelzorgers over hoe Jacqueline zowat écht aanwezig was geweest bij het optreden van André Rieu op haar plafond. Ik vertelde over de rustgevende kwallen, zeepbellen en figuren, over de baby’tjes en huisdieren die wonderbaarlijk over plafond en muren trippelden en over Monica die ik gezellig met haar ontbijt had geïnstalleerd in bed met zicht op ‘haar’ koeien. Het was zo mooi geweest om haar te zien genieten van haar boterhammen én van de paarden, schapen, varkens en koeien die vlak voor haar neus graasden. Mevrouw moest haar arm maar uitsteken en ze kon de dieren precies aaien. “Had je ook varkens op jouw boerderij?”, vroeg ik aan Monica.
Mevrouw vertelt nog weinig maar keek naar mij en lachte. Ze knikte van ja. Haar boterhammen gingen supervlot naar binnen terwijl ze ‘haar’ troepen aanschouwde. Waaauw, een schot in de roos, had ik blij aan mijn collega’s verkondigd.
“Dat is het eerste dat ik daarvan hoor”, klonk het plots vanuit de groep aanwezige familieleden en mantelzorgers. “Als mijn moeder nog maar een wei met koeien of paarden zàg, reed ze er met haar fiets in een boog omheen”, vertelde Patrick. Hij is de zoon van Monica, de boerin die blijkbaar nooit een boerin is geweest. “Ze had schrik van dieren”, vervolgde Patrick. Hij vatte het ludiek op, er werd gegniffeld en gelachen.
Ik was volledig van mijn melk (ik blijf in het thema ‘boerderij’), hoe had ik nu zó mis kunnen zijn?! “Monica is altijd een boerinnetje geweest”, had ik in ons team ooit opgevangen. En zonder dit in haar dossier te gaan verifiëren, had ik de boerderij uitgekozen om met de projector bij Monica aan de slag te gaan.
Mevrouw was dus nooit een boerin geweest, laat staan dat ze koeien en paarden had gehad. En al zeker geen varkens.
Had ze me daarom met pretoogjes aangekeken en bevestigend geantwoord op mijn vraag of ze ook varkens had op haar boerderij? Was ze in haar vuistje aan het lachen, content om me eens te kunnen beetnemen? Wat zou er in haar hoofd zijn omgegaan?
Ik troost me met het idee dat beide opties voor haar betekenisvol zouden zijn geweest. Had ze me willen beetnemen, top! Iemand te grazen nemen (zie je, ik blijf het doen) kan immers veel deugd doen en voor dolle pret zorgen. Of was ze echt overtuigd van haar leven als boerin? Ook in dàt geval zag ik enkel een stralende Monica in haar bed tussen haar beesten.
Ik verontschuldigde me bij de familie. Doch er was niemand die er zo zwaar aan tilde als ikzelf. Ik hou immers niet van ‘fouten’ maken.
Patrick groette me na afloop van de familieraad. “Ik ben ermee weg, ik moet naar mijn koeien”, grapte hij.
