Goesting onder de schil!
“Is dit verhaal ok voor volgende woensdag of heb je een andere leuke pennenvrucht in de aanbieding die voorrang krijgt?”, stuurde Tom me deze voormiddag. Iedere week bezorg ik hem een Roze Brilverhaal. Ik besefte dat het verhaal waarover hij sprak mijn laatste verhaal ‘in voorraad’ was en een lichte paniek bekroop me. Natuurlijk was dat prima voor mij. Hoog tijd om mijn verhalenvoorraad terug aan te vullen, dacht ik bij mezelf.
Maar die verhalen komen echter niet zomaar wanneer ik dat wil. Een Roze Brilverhaal groeit langzaam in mijn hoofd en is pas rijp om geschreven te worden wanneer ik letterlijk een inwendige druk ervaar van een verhaal dat eruit wil. Net zoals die Babybelkaasjes. “Het kaasje dat eruit wil”, zegt de reclameslogan.
Niet lang nadat ik dat bericht kreeg van Tom lichtte mijn telefoon terug op. Het was een bericht van een collega.
“Hey Leen, we hebben gisteren in de Alzheimerliga de thema’s voor 2026 besproken en we zouden graag behoeftegebaseerde zorg willen voorstellen aan de mantelzorgers. Zou jij dat zien zitten om vanuit je expertise samen met mij zo’n avond te begeleiden? Zeg je ja?”
Het voelt zo fijn om omringd te zijn en gesteund te worden door mensen die dezelfde ‘goesting’ delen, bedacht ik. Mensen die behoeftegebaseerd denken en zorgen net zoals ik in hun hart dragen en die deze visie mee willen verspreiden. Mensen die ook ‘luid roepen’, die willen inspireren en de ouderenzorg positief in de media willen brengen. Met Tom deel ik alvast deze goesting en ook bij Zorgnetwerk Trento, mijn werkgever, worden medewerkers aangemoedigd om hun stem te laten horen in functie van positieve beeldvorming en kwaliteitsvolle ouderenzorg. Ik ben Tom én Trento dan ook dankbaar dat ze me steunen en aanmoedigen in dit Roze Briltraject.
“Jouw laatste verhaal heeft me geraakt”, vertelde een collega me onlangs. “Ik liet het zwemverhaal lezen aan mijn mama en ze moest huilen”, zei een andere collega.
“In het dagcentrum van Nieuwkerken hebben ze jouw bonenverhaal gebruikt en het heeft veel losgemaakt”, schreef iemand anders me.
Dit zijn keer op keer de opkikkertjes, de duwtjes in mijn rug die ik nodig heb om verder te schrijven, om te blijven roepen, om niet te twijfelen. En ook Tom blijft me motiveren op zijn eigen humoristische manier. “Ik weet het”, stuurt hij me dan. “Ik heb de kikkerbillen zelf ook soms nodig - maar samen springen we verder”.
Zo is dat. Samen klinken we luider, samen springen we verder. Ik nam mijn telefoon op van tafel en opende weer het bericht van mijn collega. “Ik zeg ja”, antwoordde ik haar.
