Nils zocht hiervoor iemand in de beroepsactieve bevolking zonder smartphone die deze dan ook nooit nodig heeft op het werk en iemand in de beroepsactieve bevolking die niet kan werken zonder smartphone en deze dus altijd bij zich heeft.  Noor, zo heet mijn dochter, dacht bij deze laatste categorie direct aan mij. Ik behoor inderdaad tot die groep mensen bij wie de smartphone zowat met hun handen is vergroeid. Ik ben daar niet fier op, maar het maakt wel dat ik op professioneel gebied mij kan uitleven in hetgeen ik zó belangrijk vind en ook graag doe, namelijk inzetten op de positieve beeldvorming van de ouderenzorg en hiervoor alle kanalen die ik maar kan bedenken, aanwenden. En laat het nu toevallig mijn smartphone zijn die zowat al deze kanalen bevat.

Dus liet Noor aan Nils weten dat haar mama zich kandidaat stelde en dat hij me dus mocht contacteren. En zo geschiedde. 
Nils stond me al op te wachten. Het was een mooie zaterdagmiddag en in het scoutslokaal temidden van het groen had hij alles al in gereedheid gebracht om me te interviewen.  “Wow, jij hebt een keimooie stem, echt een radiostem”, had ik hem gezegd toen hij van wal stak. Werken bij de radio bleek Nils’ grote ambitie te zijn. Hij was geflatteerd door mijn opmerking. Hij droeg een t-shirt van Studio Brussel en ik kon het niet laten te vermelden dat mijn neef daar jaren geleden zijn radiocarrière was gestart en intussen al een vaste Studio Brusselwaarde was geworden.

We waren vertrokken. Vertrokken voor veel meer dan de initieel begrote minuten en we rondden het interview pas af na ruim een half uur ononderbroken gepraat.
Nils was onder de indruk van mijn gepassioneerde uitleg. Ik was óók onder de indruk. Het was confronterend geweest te merken hoezeer mijn smartphone deel uitmaakt van zowel mijn professioneel als privéleven. 
“Of ik voor alles wat ik op het werk doe met mijn smartphone een niet-smartphonegerelateerd alternatief kon bedenken”, had Nils me onder andere gevraagd. En weet je, dat kon ik! Ik hoorde mezelf “maar dat wil ik helemaal niet” zeggen en tegelijk schaamde ik me voor zo een duidelijke afhankelijkheid, noem het gerust verslaving. 
We wisselden gegevens en profielen uit want we wisten allebei hoe belangrijk netwerken is. Nils nam tot slot nog enkele foto’s met zijn Nikoncamera. Ik koos voor een selfie, met mijn smartphone.
Nog voor ik mijn auto goed en wel had gestart, had ik mijn foto’s al uitgebreid bekeken, gekeurd, geselecteerd,  verbeterd (je weet wel, zo met dat toverstokje) en verstuurd. 
“Ik hou je op de hoogte en zal jou het eindresultaat doorsturen”, had Nils me eerder beloofd. “Dat is prima, ik lees het dan wel, hartelijk bedankt”, had ik geantwoord. “Maar wel op mijn smartphone”, had ik er bijna aan toegevoegd. Maar die zin slikte ik wijselijk weer in.