“Dan ben je morgenvroeg terug bij ons?”, vroeg mijn oudste dochter me gisterenavond. “Ja hoor”, antwoordde ik. “Ik sta mee op en maak jullie boterhammen”.
Mijn dochters zijn bijna 24, 22 en 18 maar vinden het nog steeds leuk (of vooral gemakkelijk) als ik hun boterhammen maak. En ik mààk ze eigenlijk ook graag. Ik beleg ieder sneetje brood met liefde en dat proeven ze. “Als jij die maakt, smaken ze veel beter”, vinden ze.
Zorgen voor elkaar is zo mooi. Zorgen voor mensen, voor dieren, voor spullen,… geeft zin en betekenis aan je eigen leven.
Mijn verlof zit er dus op. Vandaag startte ik weer met werken en stond mijn alarm zoals iedere werkdag om 7 uur (ruimte om 4 boterhamdozen te vullen ingecalculeerd).
Ik had drie weken verlof en voor het eerst in mijn Trentocarrière is het me gelukt om gedurende gans mijn verlofperiode mijn werkmails niét te lezen. Fier op mezelf! Het is toch een wereld van verschil hoor want even écht loskomen van het werk gaat op die manier een pak eenvoudiger. Het ‘zich zorgen maken’ neemt dan als het ware óók verlof.
‘Zorgen voor’ gaat echter niét in pauze en blijkt niet te zijn gebonden aan plaats of tijd. Dat heb ik ook mogen zien, horen, voelen en ervaren in het mooie Toscane.
We verbleven er op een prachtig landgoed vol olijfbomen en wijngaarden. Toen we op een dag eropuit trokken, reden we met de auto de lange oprijweg af. We zagen een grote groep wandelaars onze kant opkomen. Elkaar al rijdend kruisen was te gevaarlijk dus besloot mijn man om de auto even stil te leggen en de grote groep mensen eerst te laten passeren. Door onze open ramen begroetten we iédere voorbijganger. Dat was zo leuk! We groetten hen in het Italiaans, dan eens in het Frans, in het Engels of gewoon in het Nederlands. Wat variatie, gewoon voor de pret.
Hoe meer mensen onze raampjes passeerden, hoe vrolijker we er zelf van werden, want iedereen groette ook vriendelijk terug.
Op een gegeven moment passeerde er een man met een harnas aan. Hij hield langs weerszijden van zijn lichaam iets vast. Links en rechts achter hem liepen nóg twee ‘ingespannen’ mannen. De zweetdruppels parelden van hun gezichten. Tussen hen in zat een glunderende, ietwat rondere, oudere man. Hij had een fototoestel rond zijn nek hangen. Zijn rolstoel was omgebouwd tot een soort 4x4 versie met nog één band en 3 extra ‘draagstukken’. De man werd door drie mannen ‘gedragen’ en begeleid. Iedere keer de man aangaf een foto te willen nemen, hielden ze halt. Er was geen schaduw te bespeuren en het was ruim 33 graden heet.
Wat een onvoorstelbare toewijding, mijn man en ik werden er emotioneel van. Dit was echt ‘zorg dragen’ in de letterlijke zin van het woord.
Zorgen voor elkaar is zo mooi. Zorgen voor mensen, voor dieren, voor spullen,… geeft zin en betekenis aan je eigen leven. Dat probeer ik iedere dag opnieuw weer te doen, op het werk en thuis, vlakbij en veraf.
Tijdens ons bezoek aan de toren van Pisa is het me gelukt om de scheve toren weer recht te zetten. Een hele prestatie vond ik van mezelf, het toppunt van zorg voor cultureel erfgoed. Dacht ik. Maar deze ogenschijnlijke heldendaad betekent echter niets tegenover hetgeen die drie mannen deden voor die kwetsbare man. Ik heb die man in de ogen gekeken en ik heb genoeg gezien. Daar kan geen rechte Pisatoren tegenop.
