© Esther Hildebrandt Stock.adobe.com
Echt waar, ik sprong letterlijk een gat in de lucht. âIs dit jouw agenda?â, las ik in de groepschat van De Wal (dat is de beschermde leefgroep waar ik als ergo werkzaam ben). Er was een foto bijgevoegd. âJaaaaa!â, antwoordde ik onmiddellijk en ik voegde er enkele gifjes van een in extase zijnde Kermit de Kikker aan toe.
De opluchting was enorm, mijn agenda was terecht!
Ik kijk steeds uit naar een âleefgroepdagâ. Dat is een dag waarop ik een groot deel van mijn shift op onze beschermde leefgroep kan blijven; geen vergaderingen, extern voor te bereiden activiteiten, beleidstaken of afspraken. Op zulke dagen vul ik âs ochtends een karretje met al het materiaal dat ik die dag denk nodig te hebben. Het bureau van de ergoâs is namelijk een eindje verderop en dus vul ik mijn ârijdend bureauâ en begeef ik me naar De Wal. Mijn karretje zet ik steeds aan de kant in de inkomgang die door het licht er uit te laten onaantrekkelijk is gemaakt voor onze bewoners die zoekend en dolend zijn.
Ik hielp bij het ochtendtoilet van Marie-Louise, begeleidde enkele bewoners bij het ontbijt en middagmaal, wiedde onkruid vergezeld van Benny, François en Eddy, reed onder hun goedkeurend oog het gras af, maakte tijd voor familie, mantelzorgers en vrijwilligers en vulde de infoborden met menuâs, affiches en aankondigingen voor geplande activiteiten. Ik wĂ s er en kon inspelen en antwoorden op behoeften, noden, vragen en wensen van de bewoners, van familie, bezoekers en van mijn collegaâs.
Het is steeds fijn vertoeven in onze leefgroep en in ons team. Ik voel me tussen onze bewoners en mijn collegaâs gewaardeerd, geliefd en zinvol. Ik voel me er thuis en hou oprecht van ieder lid van deze grote familie.
Maar de tijd gaat snel wanneer je plezier hebt in hetgeen je doet en zo liep mijn werkdag dan ook naar zijn einde.
Dagelijks dient er heel wat administratie, computerwerk en planning te worden verricht. Daarvoor heb ik een outlookagenda op mijn laptop en ook een ouderwetse, papieren privĂ©-agenda. Ik zou hem even gaan raadplegen in verband met een wissel in functie van onze teamvergadering. Mijn agenda is zeg maar een âBijbelâ voor de perfectionist, dwangneuroot en controlefreak die ik ben.
Ik hoef dan ook niet uit te leggen hoe groot de schok was toen ik ontdekte dat mijn agenda niet meer op mijn karretje lag.
Ik zocht op alle plaatsen waar ik die dag was geweest, sprak mensen aan, beschreef hen mijn agenda en probeerde logisch na te denken. Ik raakte in paniek; mijn houvast, mijn structuur, mijn planning, mijn leven voor de rest van dit jaarâŠwas verdwenen.
Verdwaasd zat ik in mijn auto op weg naar huis, ik voelde me onvolledig en was in de war.
Ik besloot een bericht te plaatsen in onze chatgroep: âAls iemand mijn persoonlijke agenda zou vinden⊠Hij lag op mijn karretje met mijn gerief deze voormiddag. Het is een kleurrijke agenda met gouden accenten, niet heel groot, zoals een notablokje.
Mijn dwangmatig, neurotisch en perfectionistische zelve is officieel in crisis nuâ, schreef ik.
Algauw werd er gereageerd.
âIk heb Remi wel deze ochtend bij dat karretje zien zitten, misschien is hij ermee aan de haal gegaanâ, antwoordde een collega. Iemand anders wist te zeggen dat ze Gerda in een boekje had zien kijken en nog een andere collega schreef âIk heb die zien liggen aan de deur naar buiten op de bar aan de verpleegpostdeurâ. De tips liepen binnen, de collegaâs beloofden mee te zoeken.
Zoveel steun van hen deed me goed en mijn vertrouwen in een goede afloop groeide.
De paniek wanneer je iets dat belangrijk is voor jou niet meer vindtâŠhet haalt je onderuit. En dan te bedenken dat ik cognitief nog sterk ben. Wat moet de impact dan niet zijn bij mensen met dementie of een andere psychische kwetsbaarheid?
Wat die agenda voor mij betekent, betekent die eetschort misschien wel voor Solange, of dat handwerkje voor Agnes, die zakdoek voor Leona, dat tijdschrift voor Marie-JosĂ©, die sigaar voor François, die handtas voor GerdaâŠ
Natuurlijk! De handtas van Gerda! Ik stuurde een bericht naar de collegaâs in de laatdienst of ze in de handtas van Gerda wilden kijken.
En toen kreeg ik dus die foto toegestuurd. Mijn agenda was terecht.
Waar ik mijn structuur was kwijtgeraakt door het verliezen van mijn agenda leek Gerda de hare weer te hebben teruggevonden in het vĂnden en bewaren van mijn boekje.
Kwetsbare bewoners, zeker en vast. Kwetsbare medewerker, absoluut.
