Wat extra calorieën maken alles net dat tikkeltje leuker, toch?
Ik had wel wat stress. Mijn collega Tim, de psycholoog van ons woonzorgcentrum, zou samen met mij de vorming geven. Door omstandigheden kon hij er niet bij zijn, waardoor ik me dus alleen doch wel voorzien van een mooi gemaakte PowerPoint, naar de vormingszaal begaf.

Ik had me voorgenomen om de vorming op ‘mijn’ manier te geven. Dus niet té veel PowerPoint maar wel interactie en gezelligheid.
Wat je zelf hebt ervaren en gevoeld, inzichten waartoe je zèlf bent gekomen, blijven immers veel langer hangen dan informatie of voorbeelden waarbij je niet zelf betrokken werd. Dus ik liet mijn buikgevoel werken en al gauw bleek anderhalf uur voorbij te zijn. Oei, niet meer gedacht aan die PowerPoint!
Er werd geluisterd, naar mij maar vooral naar elkaar. Er werd gelachen, er werden tranen weggepinkt, er werd actief meegedacht en meegeleefd. Verschillende gevulde potjes chips bleven onaangeroerd. Blijkbaar was het gevoel van verbondenheid en de zin om te begrijpen sterker dan de drang naar zoetigheid (of zout of paprika zoals je wil).

“Jongens ik heb er okselvijvers van gekregen”, zei ik na afloop. Iets zinnigers om te zeggen kon ik niet bedenken nadat ik een warm applaus had gekregen. “Je zat dan ook pal in de zon”, werd geantwoord. Ik liet de ware reden wijselijk in het midden.
Er bleven collega’s napraten. Iemand vertelde over wat zorg dragen voor haar betekent en had betekend. Ze verontschuldigde zich voor haar tranen.
We gaven elkaar een knuffel. Het voorbije anderhalf uur zal absoluut blijven hangen, dacht ik bij mezelf. 
En toen iemand vroeg of ik nog een vervolg aan deze vorming kon breien, wist ik het pas echt helemààl zeker.