Enfin, tafels en stoelen - weliswaar een berg - een hĂ©le zaal. Benny was fier als een gieter. Het feit dat hij een beperking heeft kon hem niet tegenhouden. Tot verbazing van de medewerkers deed Benny het helemaal alleen. Of hoe het geven van verantwoordelijkheid, wat warme feedback en tijd iemand tot grote daden kan aanzetten. We hebben het regelmatig over betekenis - wel dit past er naadloos in. Roze bril Leen zorgde voor de wierook en warmte van dienst. Leen: âDat zou ook een mooi verhaal zijnâ, zei mijn collega. En inderdaad, ik dacht op dat moment net hetzelfde.
We keken naar de zaal die duidelijk heel liefdevol was klaargezet en we keken naar elkaar. De warmte die âhet van betekenis kunnen en mogen zijnâ onvermijdelijk met zich meebrengt vulde onze harten en deed onze ogen glanzen. We wilden er zeker van zijn dat niemand van de collegaâs intussen ter hulp was geschoten bij het klaarzetten van de stoelen en tafels in de cafetaria ter voorbereiding van de modeshow die in de namiddag op het programma stond.
Nee, er was geen enkele collega in de buurt geweest, het was Benny zelf geweest die in zijn eentje de zaal had klaargezet. Hij had op hete kolen gezeten die ochtend. Vanaf ik arriveerde in het woonzorgcentrum en op onze beschermde leefgroep, had Benny me al aangeklampt. âKom Leen, we gaan de zaal klaarzetten voor de modeshow, we gaan dat nĂș doenâ. Geduld is een schone deugd, maar niet voor Benny. De mentale beperking van Benny maakt dat hij voornamelijk concreet in plaats van abstract denkt. Het viel hem dan ook zwaar dat hij nog even diende te wachten.
We beenden wat later dan toch samen naar de cafetaria en Benny had duidelijk een schikking van de zaal voor ogen. Hevig gesticulerend legde hij zijn plannen uit. âHier komt een podium zoals op de affiche en dan zetten we de tafels daar en de stoelen zo langs die kant en ook langs de andere kantâ, instrueerde hij me. Allemaal goed, dacht ik bij mezelf. Ik kon het niet over mijn hart krijgen om de schikking aan te passen aan de gewoonlijke opstelling. Ik bewierookte zijn planning en zijn enthousiasme en merkte dat het intussen tijd was geworden om naar een gepland overleg te gaan.
âBenny, ik moet nu naar een vergadering maar ik ben er zeker van dat je zelf al een groot deel kunt klaarzetten, de rest doen we deze namiddag dan wel samen. Ik zal je komen halen na het middagmaalâ, had ik gezegd. Ik legde hem nog uit hoe hij een tafel kon plooien en bedacht dat er nog tijd genoeg was om later nog eventuele aanpassingen te doen. Ik vertrok gerust naar het overleg. Het was na dit overleg dat mijn collega en ik de cafetaria binnenkwamen en verwonderd hadden opgekeken. We moesten ons er eerst van vergewissen dat het wel degelijk Benny alleen was geweest die de stoelen zo netjes in rijen had geschikt, die de tafels had toegeplooid en op de gang had gezet en die de âcatwalkâ voor onze modellen prima had geĂŻntegreerd in zijn opstelling. We konden onze ogen niet geloven, het zag er knap uit! Ik nam enkele fotoâs en bedacht toen dat ik net zo goed Benny kon gaan halen om bij âzijnâ werk te poseren.
Aangekomen in onze living vroeg ik net iets te luid en duidelijk verwonderd wie de cafetaria zo goed had klaargezet. Benny veerde direct op. âIk heb dat gedaan, helemaal alleenâ, zei hij glunderend. Hij boog zijn hoofd al schuddend en er ontsnapten enkele tranen. Duidelijk hoorbaar voor alle aanwezigen in de living nodigde ik Benny uit om even mee te gaan zodat ik een foto kon maken van hem bij zijn geleverde topwerk. Aan iedere passant vertelde hij trots dat hij alleen de zaal had klaargezet en dat hij op weg was om gefotografeerd te worden. âVoor in mijnen boekâ, verduidelijkte hij telkens.
In de cafetaria poseerde Benny fier op de catwalk en werd hij door mijn collegaâs geprezen. Hij toonde hen vol trots dat hij wist hoe hij een tafel moest plooien en hij verduidelijkte nog eens wat zijn plan van aanpak was geweest.
âAlles staat klaar, straks komt die mevrouw met haar zwarte krullenâ, glunderde hij. Ik begreep niet goed over wie hij het had. âOp de affiche staat toch een mevrouw met zwarte krullen?â, verduidelijkte Benny me. âDie gaat straks de kleren passen en laten zienâ, vervolgde hij. Mijne âfrankâ viel nu. Op de affiche die de modeshow aankondigde, stond ter versiering een foto van een fotomodel op.
Nee, ik kreeg het niet over mijn hart. âDat zou geweldig zijn hĂ©â, zei ik. âJa-haâ, lachte Benny. âEn ze heeft krullekes, straks komt zeâ, vervolgde hij.
