Het was al donker toen ik vorige zaterdag naar huis reed. Ik kwam van mijn werk en was al een straat verder toen ik merkte dat de zijspiegels van mijn auto nog naar binnen waren geklapt. Sinds ik een nieuwe auto heb, probeer ik er een gewoonte van te maken om na het parkeren beide zijspiegels ‘in veiligheid te brengen’. Maar ik vergat ze dus weer open te klappen bij vertrek. Ik stopte aan de kant van de weg en stapte uit. Op het voetpad kwam een dame me tegemoet gemarcheerd. Toen ze dichterbij kwam herkende ik haar, en zij mij. Het was José, de ‘ster op de dansvloer’. Ze danste op het feest dat eerder die dag in het woonzorgcentrum had plaatsgevonden. “Ah jij bent het!”, zei ze toen ze me zag. En zonder dat ik iets kon vragen antwoordde ze me al. “Ik moést nog een toerke doen, het was een zware namiddag, ik stap nog eens helemaal het dorp rond”.
Ik prees haar conditie, mevrouw is immers niet meer van de jongste, klapte mijn spiegels weer uit en wenste haar een goede avond. Terwijl ik verder reed zag ik hoe ze er weer de pas in zette.
Twee keer per jaar organiseer ik samen met vrijwilligers en collega’s een muzikale dansnamiddag waarbij wordt ingezet op betekenisvol bij elkaar zijn met respect voor ieders eigenheid. Het is telkens een samenzijn van één grote familie bestaande uit onze meest kwetsbare bewoners, hun familie en mantelzorgers met vrijwilligers, medewerkers en vrienden van de beschermde leefgroep.
Deze bijzondere namiddagen willen inspelen op de behoefte van hen die in een ongedwongen sfeer samen anders willen zijn, die uit hun comfortzone willen treden in functie van een hartverwarmend, met of zonder woorden, samen voelen en be-leven.
Verbonden door dezelfde pijn maar vooral door dezelfde vreugde resulteert deze fijne samenwerking met vrijwilligers, familie en het zorgteam (aangevuld met een top-dj en heel wat lekkers) telkens weer in een feest waar het leven uitbundig wordt gevierd.
José was er dus ook bij geweest die namiddag . Haar echtgenoot die leeft met dementie woont bij ons op de beschermde leefgroep. Iedere dag bezoekt mevrouw haar man. Toen Octaaf, want zo heet haar man, bij ons kwam wonen, lazen we dat hij en zijn vrouw steeds goede dansers waren geweest. Zijn mobiliteit was er echter niet op vooruitgegaan waardoor hij aan dansen al helemaal niet meer toekwam. Tot verleden zaterdag dus. Ik had wat bezorgd gekeken toen ik zag dat José haar man meetroonde naar de dansvloer. José is immers nog heel kwiek terwijl haar man heel kwetsbaar is en minder stevig op zijn benen staat.
Maar op de dansvloer was het dus helemaal anders. De twee geliefden namen de ‘dansdraad’ gewoon weer op en dansten zich net zoals vroeger terug in het zweet. Mevrouw nam de leiding en haar man volgde. Het was duidelijk dat de pasjes met een klein beetje sturing wel degelijk nog opgeslagen zaten in het dansgeheugen van meneer.
Ze dansten en bleven dansen. Ze kregen applaus en werden gefilmd. Ze schitterden op de dansvloer, op ‘hun’ dansvloer. “Ik had nooit kunnen denken dat we ooit nog samen zouden dansen”, zei mevrouw me na afloop. “Het is al zó lang geleden en Octaaf is op korte tijd sterk achteruit gegaan, maar kijk, we hebben terug gedanst!”, glunderde ze.
Binnenkort staat er een shownamiddag gepland voor en door bewoners, medewerkers, familie en vrijwilligers van ons woonzorgcentrum. “We hebben dan een groot podium”, had ik hen gezegd. En of ze wilden komen optreden, helemaal uitgedost, net zoals vroeger. “Oei maar Octaaf zijn dansbroeken zijn hem allemaal te groot geworden”, antwoordde José, “maar een passend hemd heb ik zeker nog liggen”, vervolgde ze. Ik zag hoe ze begon weg te dromen. “Ik heb nog een mooi danskleed van mij in de kast hangen”, glunderde ze. “Ok super, dan programmeer ik jullie?”, zei ik. Het was eigenlijk geen vraag. “Bij leven en welzijn”, had José geantwoord. En na een foto met de DJ wandelden ze hand in hand de zaal uit.
