Ondanks de zachte buitentemperatuur werd er toch ook wat regen voorspeld in de namiddag. Deze keer zet Leen haar Roze Zwembril op! Een namiddag waarop ze met enkele bewoners van de beschermde leefgroep gingen zwemmen in het openluchtzwembad van Gretl en haar echtgenoot Bart. Een jaar geleden zwommen beiden nog dagelijks in hun zwembad. Door de jongdementie die bij Bart werd gediagnosticeerd nam het leven van dit koppel echter een heel andere wending. De ziekte greep snel om zich heen en Bart diende zijn intrek te nemen in ons woonzorgcentrum.

“Ok, we laten de activiteit doorgaan”, besliste ik in overleg met ons team.
Er gingen naast Bart nog 6 medebewoners mee naar het zwembad. Ook collega’s zorg, woonzorg en enkele vrijwilligers engageerden zich graag om onze bewoners mee te begeleiden.  Vanaf 16u zou het gaan regenen. Bij aankomst besloten we dan ook om eerst te focussen op het zwemgedeelte en ons daarna pas te installeren voor koffie, gebak en gezellig samenzijn.

Agnes zag er fantastisch uit in haar badpak. “Ik heb nog een mooi lijf hé voor mijn leeftijd”, zei ze stralend. Benny zette zich onder luid applaus dan toch neer aan de rand van het zwembad zodat zijn benen in het water bengelden. “Mijn teentje doet pijn”, jammerde hij. Ik beloofde hem dat de pijn verdwenen ging zijn wanneer hij weer uit het water zou komen. François maakte zich boos, nee hij wilde niet in het water. Door zijn ziekte zit hij vast in een eng gedachtepatroon en heeft hij stimulans nodig om hier uit te geraken zodat hij open kan staan voor iets anders. 
“Je zou me een heel groot plezier doen door bij mij in het water te komen”, zei ik nadat ik hangend aan de rand van het zwembad zijn blik had weten vangen. “Het zou veel betekenen voor mij”, voegde ik eraan toe. “Waar moet ik me omkleden?”, antwoordde François. Eens in het water bleek meneer een goede zwemmer te zijn. “Ik heb een reddersbrevet en kan ook nog de vlinderslag”, vertelde hij enthousiast nadat hij massaal was toegejuicht omdat hij plots crawl begon te zwemmen. We stonden versteld, dat wisten we helemaal niet. François was iemand anders in het water. Of gewoon terug wie hij werkelijk was voor zijn ziekte zijn doen en laten ging beheersen. “Gaan we nog wat zwemmen, Leen? Het is plezant”, hoorde ik François zeggen. Ik bleef de hele tijd aan zijn zijde, de tranen stonden in mijn ogen.

Er waren genoeg helpende handen om Bart te begeleiden naar en in het zwembad. Het was spannend want we konden niet voorspellen wat zijn reactie zou zijn. Eerst rechtstaan uit zijn verzorgingsrolwagen, dan met de voeten in het water, dan neerzitten om vervolgens helemaal het water in te glijden, liefdevol begeleid door zijn echtgenote, vrienden en vrijwilligers.  Praten is moeilijk voor meneer maar de geluiden die hij maakte toen hij in de armen van zijn vrouw door het water waadde én zijn stralende glimlach getuigden van het ervaren van blijdschap, vertrouwen, liefde en op sommige momenten zelfs een fractie van herkenning.
We hielden het niet droog. “Dit was nog een wens van mij”, zei Gretl al zwemmend met haar man. “Bart nog eens naar huis kunnen laten komen en samen zwemmen, ongelooflijk dat mijn wens nu is uitgekomen “.

Ik heb slecht geslapen die nacht. De overdonderende schoonheid van heel deze namiddag hield me klaarwakker. Ik nam de hand van mijn man die naast me lag te slapen stevig vast en dacht aan het moment waarop mijn collega me riep. “Leen, den Benny moet jou iets zeggen”, zei ze. Ik zag Benny naar me toekomen met de tranen in zijn ogen. “Mijn teentje doet geen pijn meer”, vertelde hij geëmotioneerd.

Mooier wordt het niet meer, dacht ik en er rolde een traan over mijn wang.