Onze Roze Bril Leen voelt zich GeWALdig!!!
“En? Ben je tevreden?”, vroeg Jos me. Samen met nog een vijftal andere vrijwilligers zat ik rond de tafel in de cafetaria. Het was bijna half 6 en de zesde editie van onze geWALdige namiddag zat er juist op. Bij een drankje praatten we wat na. Tijd om te antwoorden had ik echter niet want Jos vulde zelf al aan: “Heb je gezien hoe alle mensen hebben genóten?”, vroeg hij emotioneel doch eerder retorisch. Ik bevestigde. Ja, ik had gezien hoe alle bewoners van onze beschermde leefgroep, hun familie en mantelzorgers en de medewerkers en vrijwilligers hadden genoten.
Ze hadden zich tegoed kunnen doen aan een namiddag die bol stond van muziek, dans, lekker gebak, ongedwongen samenzijn en ‘verbinding over beperkingen heen’. Twee keer per jaar organiseer ik samen met een enthousiaste ploeg vrijwilligers zo een ‘geWALdige namiddag’ in de cafetaria van ons woonzorgcentrum voor alle bewoners en vrienden van De Wal (zo heet immers onze beschermde leefgroep). Leven met een naaste of verwante met (jong)dementie of een psychische (of andere) kwetsbaarheid is namelijk intens. Het kunnen ventileren, het kunnen delen van vreugde, van mooie én ook van pijnlijke momenten is belangrijk om als familielid, mantelzorger of vriend dit omgaan met de kwetsbare persoon draaglijk te houden.
Elkaar mogen en kunnen vinden in deze gemeenschappelijke deler betekent veel voor al wie zorg draagt. En onze geWALdige namiddagen faciliteren dat graag.
“Hoelang is dàt geleden dat we hier samen op hebben gedanst”, hoorde ik Elke tegen haar mama zeggen terwijl ze samen enthousiast richting de dansvloer beenden. Ook Joske, die onlangs haar echtgenoot bij ons verloor, danste sierlijk met haar dochter op de tonen van Barry White’s ‘you’re the first, the last, my everything’.
Agnes en Annie waren ook van de partij, net zoals nog een aantal medebewoners van andere leefgroepen. De behoefte van bewoners en hun familie aan een andere manier van samenzijn, aan het samen anders mogen zijn, beperkt zich immers niet alleen tot onze beschermde leefgroep.
“Dit zouden we toch iedere dag moeten kunnen doen”, lachte Annie terwijl ik haar op de tonen van de muziek ronddraaide met haar rolstoel.
Ik nam ook foto’s. Véél foto’s. Automatisch schoven mensen nog dichter bij elkaar, omhelsden ze elkaar nog steviger en lachten nog breder. Bertje nam de hand van buurvrouw Josée vast terwijl ze elkaar liefdevol aankeken. “Jullie kennen elkaar van vroeger precies?”, vroeg ik. Beide dames moesten lachen, “nee hoor”, antwoordden ze.
Ook Gerda poseerde trots met haar familie. “Je mag er terecht fier op zijn”, zei ik haar. Even later trok ze in haar rolstoel en begeleid door haar dochter, stralend en klappend een polonaise op gang.
Gerda’s dochter wenste me proficiat. “Gewoon, voor hoe je met de bewoners omgaat”, zei ze. En blij sloot ik me aan bij de door haar mama aangevoerde polonaise.
Toen ik in de voormiddag de zaal aan het klaarzetten was, passeerde vrijwilliger Rita al even. Terwijl ik ballonnen in alle kleuren aan het opblazen was, vertelde ze me aangeslagen hoe een vreselijke ziekte zich had genesteld in het lichaam van een gemeenschappelijke kennis. Ik was sprakeloos. “We moeten nú genieten”, zei ze. “Maar genieten, wat ís dat eigenlijk? En hoe doe je dat?”, vervolgde ze. “Ik geniet ervan om cake te bakken voor onze geWALdige namiddag”, vertelde ze. “En ik geniet ook van mijne was die buiten ophangt”, voegde ze eraan toe. Zo mooi en eenvoudig kan het zijn, dacht ik bij mezelf. “Ja, we gaan genieten deze namiddag”, antwoordde ik zelfzeker.
De familie van Emma, die overleden is, was zowat voltallig aanwezig geweest. “Ik ben intussen oma geworden en een tweede kleinkind is op komst”, glunderde Emma’s mantelzorger. Ook de dochter van een andere onlangs overleden bewoner was langsgekomen en voegde zich spontaan bij de aanwezige familieleden. Er werd bijgepraat, gelachen, er werden herinneringen opgehaald. “Bedankt voor de uitnodiging, het heeft me deugd gedaan”, vertelde mevrouw me toen ze weer naar huis vertrok.
Zorg dragen voor onze bewoners en voor hun familie eindigt niet bij een overlijden, dat is een waarde waaraan we binnen de visie van ons huis willen vasthouden.
Met twee vermoeide benen maar met een warm en voldaan hart reed ik ‘s avonds weer naar huis. Ik moest denken aan Bertje en haar dochter. Toen ze zich hand in hand naar de dansvloer begaven, had Bertje me even bij de schouder getrokken en in mijn oor “jij bent lief, je mag nooit veranderen, vergeet dat niet” gefluisterd.
Ik wilde iets terugzeggen maar Bertje en Elke waren al aan het dansen.
Beste Jos, ja ik ben tevreden, want we hebben allemaal genoten. En dat is het mooiste dat we samen konden doen.
