Het was een pakketje van 13 fotoâs dat ik een paar dagen geleden in mijn Messenger-inbox vond.
De fotoâs waren vergezeld van een boodschap. âDank aan iedereen om dit mogelijk te makenâ, las ik.
Gretl had deze fotoâs en het dankbericht naar verschillende mensen gestuurd. Allemaal mensen die hun aandeel hadden in, of op de hoogte gebracht werden van een meer dan geslaagde activiteit voor Bart, haar echtgenoot. In Ă©Ă©n van mijn vorige verhalen schreef ik al over Bart, een jonge vijftiger die leeft met jongdementie.
Vandaag zag ik Luc, Ă©Ă©n van de mantelzorgers van Bart. Luc was zoals bijna iedere dag op bezoek bij zijn kameraad Bart bij ons in het woonzorgcentrum. âKijk, Leenâ, zei hij en hij toonde me een aantal fotoâs op zijn telefoon. âKijk hier, het is niet te gelovenâ, vervolgde hij geĂ«motioneerd. Ik bekeek de fotoâs en zag een stralend koppel, twee mensen die hun bruiloft vierden, omgeven door vrienden en familie. âVandaag is het exact 4 jaar geleden dat Gretl en Bart trouwdenâ, vertelde Luc. We keken naar de fotoâs. Hij had ze toegestuurd gekregen van Gretl. In de manier waarop Luc de fotoâs op zijn telefoon even later terug âwegveegdeâ, zag ik verdriet en onmacht.
Ik informeerde naar de activiteit waarvan ik het pakketje fotoâs had gekregen. Luc was namelijk ook op de fotoâs te zien geweest. âBart en ik zijn met de duofiets naar het Elzenhof geredenâ, stak Luc van wal. âDat is het clubhuis van de jachtvereniging van Moerzekeâ. âGretl, Bart en al hun jachtvrienden hadden daar afgesproken voor een weerzienâ. Of ze dan allemaal jagers waren of geweest waren, zo met een geweer en al, had ik gevraagd. Luc moest lachen om zoveel onwetendheid. Als geboren en getogen Sint-Niklazenaar ken ik natuurlijk niks van het jagen op konijnen, eenden, fazanten en reetjes in ât Broek van Moerzeke. Het werd een bijzondere namiddag, vertelde Luc verder. Bart was ontspannen en leek op zijn manier te genieten. Voor sommige kameraden was het weerzien met Bart confronterend geweest. Er was vreugde, verdriet en verbijstering maar bovenal heerste het fijne gevoel van weer samen te zijn ânet zoals vroegerâ.
Eerder deze week had ik Gretl gezien in ons woonzorgcentrum. Ze had me enkele fotoâs getoond waarvan ik toen nog niet wist dat ze over de uitstap naar het jachthuis gingen. Gretl âswipeteâ door de fotoâs en stopte bij Ă©Ă©n welbepaalde foto. âDit vind ik een hele mooie fotoâ, zei Gretl terwijl ze met haar vinger op het scherm tikte. Op de foto zag ik Bart en Luc op de duofiets. De foto was genomen door Gretl vanuit haar auto waarmee ze achter de fiets reed. Beide heren waren dus enkel langs achteren te zien. Ik zag ze samen fietsen, samen op weg, omgeven door groen en een blauwe lucht. âMooiâ, zei ik âmaar tegelijk zit er zoveel verdriet in die fotoâ.
âJa, dat is zoâ, antwoordde Gretl. We keken elkaar even aan. Stilte. Ik wist wat ze dacht.
