Het was een pakketje van 13 foto’s dat ik een paar dagen geleden in mijn Messenger-inbox vond.
De foto’s waren vergezeld van een boodschap. ‘Dank aan iedereen om dit mogelijk te maken’, las ik.
Gretl had deze foto’s en het dankbericht naar verschillende mensen gestuurd. Allemaal mensen die hun aandeel hadden in, of op de hoogte gebracht werden van een meer dan geslaagde activiteit voor Bart, haar echtgenoot. In één van mijn vorige verhalen schreef ik al over Bart, een jonge vijftiger die leeft met jongdementie.
Vandaag zag ik Luc, één van de mantelzorgers van Bart. Luc was zoals bijna iedere dag op bezoek bij zijn kameraad Bart bij ons in het woonzorgcentrum. “Kijk, Leen”, zei hij en hij toonde me een aantal foto’s op zijn telefoon. “Kijk hier, het is niet te geloven”, vervolgde hij geëmotioneerd. Ik bekeek de foto’s en zag een stralend koppel, twee mensen die hun bruiloft vierden, omgeven door vrienden en familie. “Vandaag is het exact 4 jaar geleden dat Gretl en Bart trouwden”, vertelde Luc. We keken naar de foto’s. Hij had ze toegestuurd gekregen van Gretl. In de manier waarop Luc de foto’s op zijn telefoon even later terug ‘wegveegde’, zag ik verdriet en onmacht.
Ik informeerde naar de activiteit waarvan ik het pakketje foto’s had gekregen. Luc was namelijk ook op de foto’s te zien geweest. “Bart en ik zijn met de duofiets naar het Elzenhof gereden”, stak Luc van wal. “Dat is het clubhuis van de jachtvereniging van Moerzeke”. “Gretl, Bart en al hun jachtvrienden hadden daar afgesproken voor een weerzien”. Of ze dan allemaal jagers waren of geweest waren, zo met een geweer en al, had ik gevraagd. Luc moest lachen om zoveel onwetendheid. Als geboren en getogen Sint-Niklazenaar ken ik natuurlijk niks van het jagen op konijnen, eenden, fazanten en reetjes in ‘t Broek van Moerzeke. Het werd een bijzondere namiddag, vertelde Luc verder. Bart was ontspannen en leek op zijn manier te genieten. Voor sommige kameraden was het weerzien met Bart confronterend geweest. Er was vreugde, verdriet en verbijstering maar bovenal heerste het fijne gevoel van weer samen te zijn ‘net zoals vroeger’.
Eerder deze week had ik Gretl gezien in ons woonzorgcentrum. Ze had me enkele foto’s getoond waarvan ik toen nog niet wist dat ze over de uitstap naar het jachthuis gingen. Gretl ‘swipete’ door de foto’s en stopte bij één welbepaalde foto. “Dit vind ik een hele mooie foto”, zei Gretl terwijl ze met haar vinger op het scherm tikte. Op de foto zag ik Bart en Luc op de duofiets. De foto was genomen door Gretl vanuit haar auto waarmee ze achter de fiets reed. Beide heren waren dus enkel langs achteren te zien. Ik zag ze samen fietsen, samen op weg, omgeven door groen en een blauwe lucht. “Mooi”, zei ik “maar tegelijk zit er zoveel verdriet in die foto”.
“Ja, dat is zo”, antwoordde Gretl. We keken elkaar even aan. Stilte. Ik wist wat ze dacht.
