Verbinding is noodzakelijk voor mensen. Rituelen zijn daarbij belangrijk. Misschien bij de jeugd iets minder ingeburgerd vandaag, maar voor heel veel van onze ouderen blijft geloof een sterke rol spelen. Onze Roze Bril Leen brengt dat alweer mooi in beeld. (Ontdek trouwens meer verhalen waarin Zorgpastores Kristien en haar collega's dieper ingaan op betekenisvolle rituelen. Link onderaan)
Rita reikte me een boekje aan. “Het licht dat ons zoekt is niet ver. Het ligt af en toe gewoon in jouw en mijn handen”, las ik op de voorpagina.
De gebedsdienst zou zo dadelijk starten, de boekjes waren uitgedeeld en de bewoners hadden plaatsgenomen in onze cafetaria die voor de gelegenheid dienst deed als gebedsruimte. Ook Benny was van de partij. Hij had eerder de dag verstek moeten geven toen ik het altaar samen met hem wou klaarzetten, een taak die hij anders nooit zou uitbesteden. “Ik heb zoveel krampen in mijn buik”, had hij me al wenend verteld. Maar kijk, Benny was alsnog van de partij. “Ik heb me in een rolstoel gezet, zo gaat het al veel beter”, zei hij tevreden.
Gerda, een bewoonster op onze beschermde leefgroep, zat klaar op de eerste rij. Mevrouw was onrustig en zoekend geweest toen ik haar uitnodigde voor de viering.
Gerda is heel gelovig en dus begeleidde ik haar met de rolstoel naar de cafetaria en installeerde ik haar op de eerste rij. Het zien van het altaar, van onze pastor Kristien in haar voorgangerskleed, van de brandende kaarsen, het ‘voelen’ van deze gezegende omgeving bracht algauw een rust over mevrouw.
Gedurende deze één uur durende viering kon ik getuige zijn van de kracht van geloof, de kracht van rituelen en gewoontes en van de kracht die uitgaat van mensen wanneer behoeftes worden vervuld.
Gerda was een uur lang gefocust, een uur lang intens verbonden met Kristien, een uur lang geconcentreerd op iedere letter, iedere zin, ieder gebed en ieder lied in het boekje. Dit was háár moment, dit was háár uur. Ze nam de leiding op de eerste rij en wees de juiste tekst aan in het boekje van haar buren links en rechts. De buren hadden die hulp eigenlijk niet nodig en Gerda vergiste zich zelf wel eens van bladzijde, maar die vinger betekende zóveel voor haar. Zij, de kenner, de meest devote dame, een christen die weet wat echte toewijding is. Het was allemaal zo evident, het páste gewoon. Ook toen mevrouw als enige de stilte van de communie doorbrak en ‘glorie, glorie halleluja’ begon te zingen, keek niemand vreemd op. Ze zong mooi, ze zong vol overgave, ze zong met opgeheven hoofd. Ze zong.
Ze las de teksten, die eigenlijk voor de pastor waren luidop mee, zodanig gefocust dat ze niet merkte dat ze als enige luidop meelas.
Gerda leek wel iemand anders. Of nee, Gerda was wie ze wás, wie ze altijd was geweest en wie ze wílde zijn. De mist in haar hoofd klaarde even op, mevrouw was één met haar omgeving, verbonden met Kristien, met gebed en met zichzelf.
Verschillende keren kruisten onze blikken elkaar, de blik van Kristien en die van mezelf. We dachten allebei hetzelfde, we voelden allebei hetzelfde. We knikten en lachten. “Hartverwarmend mooi”, bevestigde Kristien me nadat de viering gedaan was en ze ook de communie had gebracht bij alle bewoners die op de kamer waren gebleven. “Maar ik ben ook moe van het vele rechtstaan en rondlopen”, vervolgde ze. “Een bewoner had hulp nodig bij het sluiten van een rits”, zei Kristien nog. Deze dame had haar hulp enorm geapprecieerd zo bleek. “Onze Lieve Heer heeft dit gezien en Hij zal er u zeker voor belonen”, had de bewoner tegen Kristien gezegd. Daar ben ik zeker van. Het licht dat ons zoekt is niet ver. Soms ligt het gewoon in jouw handen.
We brachten al eerder verhalen over spirituele zorg, zingeving en rituelen: lees ze allemaal!
