In de gang aan het onthaal staat een groot huis van piepschuim. Daarop staat: Mijn thuis is waar…

Er liggen plakbriefjes en balpennen klaar. En schrijven maar. Iedereen mag meedoen: bewoners, bezoekers, medewerkers, vrijwilligers, dokters, familie… Want uiteindelijk willen we toch allemaal een thuis waar we ons goed voelen?

Er hangt al van alles aan dat huis. Mooie woorden. Kleine wensen. Grote dromen.

Op 19 november gaan we in gesprek over wat daar allemaal is opgeschreven. We zijn met twee bewoners die, samen met de begeleiders wonen en leven, dat gesprek mee in elkaar steken.

Eerst gaan we alle briefjes ordenen. In groepjes van dingen die bij elkaar horen. Alles rond gezelligheid en interieur. Alles wat met zelf mogen kiezen te maken heeft. Activiteiten. Vriendschap. Of wat er nog allemaal tussen zit — dat hangt ervan af wat er geschreven is.

Daarna maken we groepjes per thema. Wie wil praten over interieur? Wie over keuzes? Wie over activiteiten?

De bedoeling is dat er per groep ideeën uitkomen om het nog beter te maken in ons huis.

Maar eerlijk?

Het is hier al verdomd goed.

En misschien is dat ook wat “thuis” betekent.
Dat je samen blijft zoeken naar wat het nog warmer kan maken.