Op afdeling Londen-Amsterdam werd dinsdag niet stilgezeten.

Of toch. Een beetje.

Rond de tafel lag een puzzel uitgespreid. Duizend stukjes? Misschien. Genoeg om samen de handen én het hoofd bezig te houden. Bewoners bogen zich over randjes, kleuren en kleine details. “Die hoort daar.” “Nee, draai eens.” “Wacht, ik zie iets.”

Aan de andere kant van de ruimte tikte een haakpen zacht tegen een kopje. Wol rolde over schoot en vloer. Ook daar werd geconcentreerd gewerkt. Geen puzzelstukjes, maar steken. Geen randjes, maar lussen.

Het was de afsluiting van de “workshops door bewoners”. Dagen waarin bewoners hun kunnen en kennen lieten zien aan medewerkers. Wat ze jaren deden. Wat ze nog altijd graag doen.

En dat voelde anders.

Niet begeleid worden.  Maar tonen.  Niet geholpen worden.  Maar inspireren.

Op Londen-Amsterdam werd gepuzzeld, gehaakt en gelachen. Maar vooral werd er iets omgedraaid.

Hier lieten bewoners zien wat zij in huis hebben.

En soms is dat precies wat een afdeling nodig heeft:  een tafel vol stukjes,  en mensen die samen het geheel maken.

WZC Ter Burg