Hij vraagt het niet echt.
 Hij kondigt het aan.

Jos schuift de tafels al dichter bij elkaar nog voor iemand hem iets gevraagd heeft. De kaarten liggen klaar. De UNO-kaartjes zijn gesorteerd. De stoelen staan in een halve cirkel. Hij weet precies wie graag wiezen speelt en wie liever voor kleur en chaos kiest.

Maandag is van Jos.

Op afdeling Londen-Amsterdam in WZC Ter Burg nam hij het initiatief om de wekelijkse spelactiviteit zelf te organiseren. Niet als deelnemer. Als trekker.

“Vier voor het wiezen. Acht voor UNO. Anders wordt het te druk,” zegt hij beslist. En hij heeft gelijk.

De bewoners van beide kanten – Londen én Amsterdam – schuiven aan. Er wordt gelachen. Geplaagd. Gezeverd. Iemand probeert vals te spelen, iemand anders roept te luid “UNO!”. Jos grijpt in waar nodig, moedigt aan waar het stilvalt.

Maar het verschil zit niet in de kaarten.

Het verschil zit in de blik van Jos wanneer hij rondkijkt.
 Dit is niet zomaar een activiteit voor hem.
 Dit is zijn moment. Zijn verantwoordelijkheid. Zijn bijdrage.

“Het is plezanter als we het zelf doen,” zegt hij halverwege het spel.

En daar is het.

Hier wordt niet alleen gespeeld.
 Hier wordt eigenaarschap gedeeld.
 Hier ontstaat gemeenschap.

Als woonleefbegeleider hoef je dan niet meer te trekken. Je mag volgen. Ondersteunen. Applaudisseren.

VergaderGoud zit soms in een spel kaarten.
 In een bewoner die zegt: “Ik doe het wel.”

Mag het wat luider?
 Zeker. Want participatie begint soms gewoon met de touwen in handen nemen.

WZC Ter Burg