Ik ben Emiel. 86 jaar.
En ik ben dirigent.

Dat had ik altijd al eens willen doen. Een jongensdroom.
Vroeger speelde ik in de fanfare. De grote trom. Ritme zat er dus altijd al in.

In ons woonzorgcentrum neem ik nu de leiding van het koor op. Om de twee weken, op dinsdagnamiddag, komen we samen. We kiezen samen wat we zingen en oefenen de liederen in. Soms een klassieker. Soms iets onverwachts.

Zingen maakt gelukkig, weet je.

Met mijn passie voor muziek en mijn gevoel voor ritme probeer ik iedereen mee te nemen. Ik zie het aan de gezichten wanneer het lukt. De glimlach. Het meeklappen. Het moment waarop stemmen samenvallen en er iets ontstaat dat groter is dan één persoon.

Wat ik het mooiste vind? Dat iedereen kan meedoen. Familieleden, medewerkers, mensen uit de buurt… De deur staat open.

En natuurlijk doen we mee aan de VerGOUDering.
 Wie weet volgt er op 19 november wel een optreden.

Spannend?

Zeker.

Maar als dirigent ben ik er klaar voor.

WZC Ter Burg