© PVS
De binnenkant van linkse bochten.... maar toch vooral vertrouwen van alle kanten!
4 witte strepen in de blauwe lucht, meer zag je er niet van, maar als je goed keek zag je ook een klein doosje met 2 stokjes op de zijkant; In dat doosje zaten 2 prachtige mensen, anders van taal, anders van cultuur, anders van kleur, vol spanning te wachten op de landing, maar nog meer op wat komen ging. Vooral de fietsles die ze kregen van Queen Victoria zorgde voor bijzondere momenten. De Indische collega's van de Vliet!
Zij komen namelijk woonzorgcentrum Trento De Vliet in Zele ondersteunen in de zorgopdracht, helemaal van de andere kant van de aardbol. De ontvangst was oveweldigend hartelijk en tegelijk vast ook zeer onwennig. Maar het vertrouwen dat iedereen het beste voor had met elkaar kwam van beide kanten, en die chemie, die interactie sprak een universele taal.
Hen wegwijs maken in deze nieuwe wereld stond bij vele collega's bovenaan op het krijtbordje in de keuken. Sommigen deden dat als shopmanager en gingen mee naar het warenhuis, anderen namen hen mee op uitstapjes of gaven hun privénummer die ze ten alle tijde mochten gebruiken indien er probleempjes waren die ze zelf niet de baas konden.
Over dat winkelen valt er nog iets bijzonder te zeggen, dat ze letterlijk sprakeloos waren over hoeveel keuze wij hebben om al onze koopbehoeftes te sussen. Het kan ons alleen maar doen beseffen dat wat wij hier hebben helemaal niet zo vanzelsprekend is. En al helemaal niet als je iets verder kijkt dan de horizon op onze wereldbol.
Dat ze niet zouden kunnen fietsen was duidelijk veel te veel nivea gesmeerd, een staaltje expoweren van talenten. Toegegeven, Christy heeft ons de schrik op het lijf gejaagd bij haar eertste fietsrit met de therapiefiets door Verstappensgewijs in de binnenkant van alle linkse bochten te gaan liggen,
Was het Queen Victoria die destijds zulke zottigheden oplegde aan de plaatselijke Indische bevolking omdat de Britten dit ook deden, of was het Napoleon die ons uiteindelijk deed rechts rijden? Verpleegster Christel deed trouwens een fiets cadeau aan Ancy. Zij greep die kans snel en leerde fietsen - niet zomaar fietsen trouwens - als je zelf wat te gezapig rondtrapt steekt ze je gezwind voorbij - langs links én rechts!
Ze waren uiteraard niet alleen gekomen om te werken, er moest ook nog geleefd worden en al gauw leerden ze ook onze eetcultuur kennen en kregen ze van alle kanten reistips voor daguitstapjes mee.
Dat Italie en Spanje een van de mooiste reisbestemmingen was wilden ze wel geloven, maar het liefst van al willen ze Duitsland bezoeken, ik heb mijn koekoeksklok al besteld. Het Hamse carnavalgebeuren staat ook al voor altijd in hun geheugen gegrift . De lenteviering met het Holifestival iin Indie is ook van alle kleuren en gektes beschoren maar dit was voor hen on-ge-zien.
Dat de beedigde Burgemeester breedsmalend de sleutel en ook de bijhorende gezagsscepter zomaar afstaat aan een bontgekeurd heerschap met een felgekleurde hoed en een meterslange veer, nee daar konden ze helemaal noch kop noch staart aankrijgen.
Ondertussen zijn Christy en Ancy al een vertouwde en vaste waarde geworden op de werkvloer in Trento. Akkoord er zijn nog veel barrières en drempels te nemen maar de richting waarin ze evolueren is vast en zeker de juiste.