Sommige dagen zijn als een warme zonnestraal na een lange winter. Zo'n dag beleefde Maria onlangs – een dag die haar hart verwarmde en haar ogen deed fonkelen. Maria is 98 - wordt 99 in december - en woont nu anderhalf jaar in ons woonzorgcentrum. Maar haar hart? Dat woont nog altijd een beetje in Middelkerke, waar ze 17 jaar lang leefde aan zee samen met haar dochter.
Elke dag wandelde ze daar naar tearoom la Rivièra – haar plekje, haar vaste stek. Een vaste gewoonte om haar dag goed te starten. Helaas werd Maria’s dochter ziek en was het voor Maria niet meer mogelijk om in Middelkerke te blijven. Ondertussen is Maria’s dochter reeds 4 jaar overleden. 8 maand geleden sloeg het noodlot opnieuw toe en moest Maria ook afscheid nemen van haar 2de dochter. Dit was een erg moeilijke periode voor haar, en daarom wouden we graag iets extra’s voor haar doen. Wanneer we haar vroegen wat haar grootste wens was, was het antwoord duidelijk: nog één keer terug naar tearoom la Rivièra. Terug naar haar vertrouwde Middelkerke. Dan doen we dat toch gewoon? En dus planden we – zonder te wachten – een dag vol zon, zee en mooie herinneringen. Rolstoelen in de wagen en hop!
We begonnen de dag aan haar oude appartementje, midden in het centrum van Middelkerke. Maria wees ons enthousiast de weg, alsof ze er gisteren nog woonde. Elk straatje bracht herinneringen boven. “In dat appartementje woonde mijn buurman, maar als ik daar nu ga aanbellen dan geraken we niet meer op tijd thuis, die kan nogal eens uitleggen!” vertelde ze met een glimlach.
Daarna gingen we naar tearoom la Rivièra. De plek waar ze elke dag langsging. Normaal kan je er geen tafeltje reserveren, maar aangezien we van ver kwamen wouden we geen risico lopen en besloten we vooraf toch even te bellen. Toen we vertelden dat het voor Maria was, veranderde alles. De uitbater was meteen enthousiast: “Voor Maria? Natuurlijk! Ik hou haar vaste plaats aan het raam vrij.”
Bij aankomst bleek hij in vergadering, maar zodra de serveuse hem opbelde met de mededeling dat Maria was aangekomen, onderbrak hij die zonder aarzelen. Zijn trouwste klant kreeg een warme begroeting. En Maria? Die straalde. Ze herkende gezichten van vroeger, en zij haar. Een warme omhelzing hier, een knikje daar – haar ogen blonken van geluk. Ze zag vrienden van vroeger terug en samen haalden ze herinneringen op. Samen met Anna, haar beste vriendin in het woonzorgcentrum, genoot ze van een fris drankje, een bord spaghetti en een tasje koffie. Anna was hier nog nooit eerder geweest, maar merkte meteen hoe speciaal deze plek was voor haar beste vriendin.
Na de lunch wandelden we samen naar het park waar Maria vroeger élke dag heen ging. Steeds naar hetzelfde bankje. Daar kon ze de hele namiddag keuvelen met haar dochter. Toen we daar aankwamen, kwamen de verhalen los. Met een ondeugende lach vertelde ze: “Als iemand op mijn bankje zat, zei ik gewoon dat er ratten in de struiken zaten. Dan gingen ze snel weg en had ik mijn plekje terug!” We hebben samen gelachen – wat een deugniet, die Maria.
En Middelkerke was Maria duidelijk ook niet vergeten. Een man met boodschappentassen kwam ons tegemoet en herkende haar meteen. “Maria! Dat kan toch niet!” Hij bood haar spontaan een stukje fruit aan. Hij bleek vroeger een kledingwinkel gehad te hebben waar Maria graag kwam. De ontmoeting raakte haar zichtbaar.
We sloten de dag af met een bezoek aan het nieuwe casino. Zoiets hadden de dames nog nooit gezien! Middelkerke is veranderd, maar Maria nam alles met verwondering in zich op. De zee, het enorme en luxueuze casino, het zachte zeebriesje – het was alsof ze even weer thuiskwam. Al lachend poseerden we, met de bankkaart van het woonzorgcentrum in de hand, aan de pokertafel in het casino.
Toen we ’s avonds terugkeerden naar het woonzorgcentrum, kon Maria haar tranen niet bedwingen. “Dit was de mooiste dag van mijn leven,” zei ze stilletjes, met natte ogen en een stralende glimlach. “Hoe kan ik jullie ooit bedanken?”
En wij? Wij zijn dankbaar dat we dit mochten meemaken. Dat we Maria een stukje van haar verleden opnieuw konden laten leven. En dat we, samen met haar en Anna, zulke mooie en betekenisvolle dag mee mochten beleven.
Want geluk zit soms in een kopje koffie aan zee, in een oude bank in een park, of in de warmte van een herinnering die weer even tastbaar wordt.
