Zoals in het leven vreugde en verdriet kort bij elkaar kunnen liggen, zo biedt onze troost- en speelplek een plaats waarbinnen het leven in al haar aspecten kan worden beleefd. Het is een plek waar verdriet niet weggeduwd hoeft te worden, maar gewoon mee mag wandelen. In juni organiseerden we er een troostconcert. Een moment om samen stil te staan, te luisteren en te herdenken. Gedichten en muziek creëerden een intieme sfeer van troost en hoop. In de aanloop naar het concert zochten we getuigenissen die iets konden vertellen over de verbinding die vele mensen voelen met deze plek. En precies toen werd duidelijk hoe sterk zo’n plek kan zijn.

Een plaats waar alle leeftijden samenkomen, ieder met zijn eigen noden.” “Ons moeder en ik maken hier wekelijks gebruik van,” getuigde Gerda. “In de winter en met slecht weer gaan we naar de kapel. Anders komen we iedere zaterdagnamiddag naar de troosttuin. Eerst inspecteren we of alles nog in orde is. We bekijken de planten, de natuur, de vogels. Daarna maken we een rondje rond de tuin en eindigen we bij de troostbank, waar we tijd maken voor gebed en herinneringen. Met het zicht op de tuin en de hemel zit het gevoel hier altijd goed.” 

Hun kleine routine heeft iets weg van een ritueel karakter. De vaste combinatie van een wandeling, van een blik op de bloemen en vogels, van een moment voor stilte én voor gesprek op de troostplek schept diepe betekenis. Het zijn gewone handelingen en kleine gebaren, maar ze dragen veel in zich: zorg, verbondenheid, herinnering. In een tijd waarin veel traditionele rituelen verdwijnen, creëren moeder en dochter hun eigen draagvlak voor nabijheid en troost.

Een belangrijk onderdeel van de plek zijn de troostvogels. Deze eenvoudige witte houten vogels waren reeds gekend binnen onze zorgorganisatie, maar hier in Huize Nazareth staan ze symbool voor de bewoners die we door corona en door de schokkende gebeurtenis van augustus 2023 hebben moeten afgeven.

“Voor een tijdje hebben we de troostvogels moeten missen,” vertelden Gilberte en Gerda nog. “Zij waren één van de eerste elementen hier op deze plek. We hadden zelf als het ware een vogeltje geadopteerd om dierbaren te herdenken. Maar de tijd en het weer sloegen toe. De vogels waren stuk en niet meer te herstellen. Gelukkig keerden ze net op tijd voor het concert terug. Daar hadden we zo op gehoopt, onze wens is uitgekomen.”