Voor de Dag van de Mantelzorger wilden mijn collega’s en ik dit jaar iets bijzonders doen. Daarom besloten we om samen met onze bewoners posters te gaan maken, met warme boodschappen zoals: “Je bent een held” en“Je bent van onschatbare waarde” en… mijn persoonlijke favoriet: “Jij maakt van elke dag een feestje!” De bewoners zouden deze boodschappen op een ludieke manier gaan uitbeelden en deze beelden zouden we verwerken tot posters. 

Zo gezegd, zo gedaan. Ik dook de kelder in, op zoek naar attributen om onze posters op te vrolijken. Tussen het animatie- en decoratiemateriaal viel mijn oog op een koffer vol feestspullen: kleurrijke slingers, boa’s en feesthoedjes. Perfect! Gewapend met mijn ‘feestkit’ trok ik terug naar de afdeling, op zoek naar twee dames met gevoel voor humor en een stevige portie levensvreugde.

Ik hoefde niet lang te zoeken: Lea en Maria. Twee guitige dames met een bijzonder verhaal. Ze zijn familie van elkaar en woonden hun hele leven op wandelafstand – letterlijk. Er zaten exact drie huizen tussen hun woningen. En alsof het zo moest zijn, wonen ze nu ook in ons woonzorgcentrum op dezelfde gang, met precies drie kamers tussen hen.  Lea is de zonnestraal van de afdeling. Elke dag hoor je haar zingen, vaak nog voor het ontbijt. Zingen is immers wat zij het liefste doet. Haar geheugen is niet meer zo fantastisch, maar de teksten van haar favoriete liedjes… die vergeet ze nooit! Geen activiteit waar zij niet opduikt, en altijd met een glimlach. Maria is wat rustiger, maar met Lea in de buurt is stilzitten geen optie.

Toen ik hen vroeg om even te poseren voor de poster, begonnen ze al te lachen. Ze zetten de feesthoedjes op, gooiden een boa rond hun nek en keken elkaar aan. “Als de mensen ons zo zien... ze gaan ons int zothuis steken!” riep Lea, waarna ze in een schaterlach uitbarstte. De dames poseerden enthousiast en zoals steeds zette Lea een liedje in: “Wij zijn gezworen kameraden, wij zullen elkander nooit verlaten... Wij zijn bijeen en we blijven ondereen. Wij zullen nooit geen ruzie maken!”
Maria zong mee en knikte bevestigend.  Ik kon m’n camera nauwelijks stilhouden van het lachen. Wat een energie, wat een plezier. Wat een hartverwarmend duo, deze dames. Deze foto moest op een poster.

De dagen nadien kwam Lea me regelmatig opzoeken:
“Heb je hem al, die poster?”
“De mensen gaan toch niet met mij lachen als ze dat zien hé?”
“Ze gaan mij int zothuis steken hé als je dat gaat uithangen!”

Maar toen ik haar en Maria de afgewerkte poster toonde, veranderde alles. Hun ogen begonnen te fonkelen. “Wauw, hoe ge dat toch allemaal kunt hé!” zei Lea. We liepen samen een rondje op de afdeling en zochten een mooi plekje voor hun poster. “Ge moet die hier hangen! Ja, daar, da’s een goed plekje.” Toen ik vertelde dat hij ook op de andere afdelingen, in de cafetaria én in de inkomhal zou hangen, konden ze hun trots niet verbergen. De dagen die volgden, wees Lea trots naar haar poster aan iedereen die voorbijwandelde. Ook mij nam ze regelmatig eens vast. “He, ge moet eens goed kijken… mooi he? Twee zotten bijeen. En awel, ik ben er fier op. Zoals we zijn, zo zijn we. En wie ons zo niet wil… awel die krijgt ons anders niet!”

Ik gaf hen allebei een exemplaar voor op hun kamer. Die bewaren ze beiden met trots. En regelmatig wanneer er bezoek is zie ik de poster opnieuw verschijnen en komt er spontaan een glimlach op hun gezicht. De quote “Elke dag een feestje” was bedoeld voor onze mantelzorgers, maar paste uiteindelijk perfect bij Lea en Maria. En als ik eerlijk ben: ook bij mijn job. Werken in de ouderenzorg, zorgen voor deze warme, grappige en dankbare mensen en dagelijks met hen samen iets leuks mogen doen – dat is elke dag een feestje.

Kirsten Verbesselt Reactivator vzw Zorgnetwerk Trento