Paul Teerlinck ging nog eens met zijn camera op stap. En hij mijmert bij de klaprozen die vroeger overal stonden:  "Veel mensen zullen wel herinneringen hebben uit de tijd dat onze korenvelden nog gemengd stonden met klaprozen. Pesticidegebruik heeft hier komaf mee gemaakt, maar de bloem is onverwoestbaar en eist haar plaats op langs spoorwegbeddingen en jaagpaden." 

• In Flanders fields the poppies blow
• Between the crosses, row on row
• That mark our place; and in the sky
• The larks, still bravely singing, fly
• Scarce heard amid the guns below.
• 
  
• We are the Dead. Short days ago
• We lived, felt dawn, saw sunset glow,
• Loved, and were loved, and now we lie
• In Flanders fields.
• 
  
• Take up our quarrel with the foe:
• To you from failing hands we throw
• The torch; be yours to hold it high.
• If ye break faith with us who die
• We shall not sleep, though poppies grow
• In Flanders fields.

• “De kollebloemen van Vlaanderen” 
• Vlaanderens hart bloedt in zijn kollebloemen open,
• tussen de kruisjes door, die, rij naast rij geplant, 
• het simpel teeken zijn, waaronder wij steeds hoopen,
• dat onze milde dood de vree werd voor dit land.
• Bij rooden dageraad volgden wij in het blauwe
• den zoeten leeuwerik, wiens jubel werd gestoord
• door schroot en vloek en klacht. Tot men ons kwam houwen
• en op dit Vlaamsche veld ons streven werd gesmoord.
• Gij, die nu na ons leeft, wij reiken u de toortsen,
• verheft ze naar het licht, elk roepe een nieuwen held:
• verbreekt gij onze trouw, dan wordt in wreedste koortsen
• ons 't heilig verbod te slapen in dit veld:
• in elke kollebloem zouden wij blijvend bloeden!