Na een val, een heupoperatie en 2 maanden ziekenhuis kwam ze in het woonzorgcentrum terecht. De laatste maanden hadden veel krachten gevergd. Haar lichaam was op en haar geest moe en verdwaald. 

Voor haar val werd ze jarenlang elke zondag door één van haar 3 kinderen opgehaald om gezellig samen te eten. Eens bij de één, dan weer bij de ander. En daar hoorde natuurlijk een aperitiefje bij. Een glaasje champagne, daar was ze gek op. Rond haar sterfbed kwam dat glaasje champagne weer ter sprake. Het was zoveel meer geworden dan een aperitiefje. Het was liefde en verbondenheid, klinken op herinneringen en nog wat nieuwe aan toevoegen. 

Eten en drinken lukte niet meer. Enkel nog wat water met soort sponsje. Maar… waarom geen champagne? Haar lippen deppen met bubbels, zachtjes zuigen aan het sponsje. Een lach, een traan, een streel.

Die nacht is ze gestorven. De dochters en de zoon hebben samen de rest van de champagne gedeeld. Geklonken op hun mama, op het gedeelde leven, op de liefde. En bij elk glas champagne klinkt ze nog steeds mee.

Annelies Muys (Zorgpastor bij De Pottelberg)