Op een prachtige foto van Zorgnetwerk Trento zien we Daan stralen. De foto werd gepost met de tekst:
"Een moment van oprechte warmte..
Een jonge student toont dat zorg verder gaat dan opleiding.
Liefde, respect en oprechte aandacht vormen de basis van echte verbinding tussen generaties."
Daan Mertens is duidelijk iemand met een groot hart voor ouderen. We vonden het beeld zo mooi dat we besloten hem te interviewen. Een inspirerende babbel met een jonge kerel! “Ouderen geven me veel wijsheid en tips,” zegt Daan enthousiast, “ik vind het erg leuk om naar hen te luisteren. We moeten hen respecteren en van hen leren; want ze hebben zoveel meegemaakt. We kunnen ook van elkaar leren; en dat moet zo denk ik. Ik moet uitleggen hoe een TV werkt, hoe een gsm werkt, en zij leggen mij uit hoe het leven werkt. Dat werkt het best met wederzijdse waardering."
Mijn grootoma is 92 en ze blijft altijd vol passie vertellen hoe het vroeger was. Alles is zó erg veranderd sinds zij klein was. Dat verdient respect. Ik laat de mensen vertellen, ze blijven vertellen en dat doet hen deugd, dat merk je. Ze maakten al veel mee, ze verloren vaak veel familieleden, en daarover willen ze praten. Communicatie vind ik dan ook heel belangrijk, luisteren en veel empathie tonen.
MHWL: Dat luisteren gaat vanzelf voor jou?
"Het voelt wel natuurlijk aan, maar ik let er wel op als ze emotioneel worden. Dat gebeurt wel vaker als ik ze vraag over vroeger. Dan probeer ik ze te ondersteunen. Ik luister aandachtig en troost hen als ze het moeilijk krijgen. In een cursus op school leerde ik dat als mensen beginnen vertellen, dat ze zich comfortabel voelen om met jou iets te delen. Dan zal ik ook doorvragen. Het doet hen deugd dat de jongere generatie hen hoort. Ze hebben dat nodig, ze voelen er zich waardevoller door en ik denk dat we dat verschuldigd zijn aan onze ouderen."
MHWL: Maar niet al jouw leeftijdgenoten denken zo.
Daan: "Ik ben de jeugd van tegenwoordig, maar toch ook weer niet. Ik heb een hele grote vriendengroep, allemaal leuke mensen. Maar wat ik doe begrijpen ze niet altijd. Ik doe de zorg met héél mijn hart. En in ruil krijg ik veel wijsheid: 'Geniet van je jonge leven zeggen ze, zoek niet te snel achter een lief dat komt vanzelf wel goed. Als ik zelfs eens pieker over iets, denk ik al snel aan een of andere levenstip die ik kreeg van iemand op hoge leeftijd.
Ze hebben alles al eens meegemaakt."
MHWL: Je kiest dus volop voor ouderenzorg?
"Nu zit ik in mijn eerste jaar en ik hoor vaak zeggen dat er meer variatie zou zijn in de ziekenhuissector. Maar ik weet dat niet zo zeker. Ik hou van alle liefde die je terugkrijgt van de ouderen. Ik vind dat geweldig en zie daar zo wat mijn roeping in. Die band kan je veel minder opbouwen in een ziekenhuis, daarvan ben ik wel overtuigd. Mensen blijven enkele dagen en zijn dan weer weg. Ik ben er nog niet hélemaal uit, maar ik ben wel mijn hart wat verloren in de ouderenzorg. Je kan echt veel betekenen voor bewoners van een woonzorgcentrum. Soms krijgen mensen op een gesloten afdeling bitter weinig bezoek. Ik vind dat echt erg voor die mensen, hatelijk eigenlijk. Je ziet die zo opleven als je eens gaat babbelen met hen; een kaartje legt of een wandelingetje gaat maken met hen."
MHWL: Je hoort soms wel vertellen dat daar geen ruimte meer voor is wegens werkdruk.
“Soms is het wel wat drukker, of zeggen ze: vandaag zijn er 3 zieken,” pikt Daan in, “er zal geen tijd zijn om veel te kletsen vandaag hoor ik dan. Maar tijdens de middagpauze, of de rustmomentjes, vind ik altijd wel de ruimte. Ik ga dan niet op mijn gsm zitten tokkelen. Je betekent zoveel voor iemand als je wat tijd investeert. En je krijgt een instant geluksmomentje terug. Vooral een wandelingetje met mensen op een gesloten afdeling. Die zijn daar zó blij mee… ik maak er met plezier tijd voor. Op mijn stages zeggen ze vaak, amai Daan, jij kan goed babbelen met oudere mensen. Daar ben ik eigenlijk wel fier op."
“Met mijn grootoma babbel ik ook graag, ze is 92. Ik kan uren luisteren naar haar verhalen. Ze vertelt soms dingen waarvan ik denk: wij zijn toch verwend. Mijn grootoma werkte lang in Brussel, ze zette er bierdopjes op flesjes. Om dat te doen moest ze twee uur wandelen naar het dichtste station, dan een dik uur op de trein zitten, dan nog een half uur stappen, dan een héle dag werken in de brouwerij. En na de lange werkdag de héle weg terug. Wéér 2,5 uur stappen en een uur op de trein. Wie toen een fiets had was rijk.
Zie je het nu al gebeuren? We mogen niet vergeten hoe verwend we zijn denk ik dan. Ook stapte ze soms uren met konijnenvellen naar een fabriekje om ze daar af te leveren. Kip eten? Dan moesten ze die zelf de kop afslaan. Ik zie het ons allemaal niet doen. Ook leuk vind ik de anecdote over de messenslijper die met een karretje in de straat kwam. Speciaal toch?
MHWL: je lijkt wel geboren voor ouderenzorg. Wist je allang dat je die richting wou uitgaan?
Daan: “Ik startte in techniek, maar dat was niets voor mij. Ik schakelde over en moest een keuze maken voor verzorging of kantoor in het vijfde middelbaar. Via enkele proeflessen kon ik eens uitproberen wat me het beste lag. Dat was duidelijk verzorging. Mijn vader is ook verpleegkundige en dat inspireerde ook wel. Mijn vrienden reageren soms: 'Allez Daan, jij moet oude mensen wassen en zo, dat is toch raar.' Het lijkt hen allemaal af te schrikken, maar je krijgt er zoveel liefde voor terug …. Ik doe al een hele tijd weekendwerk in een woonzorgcentrum. En ik vind dat de max.
Als ik zelf oud word zal ik ook hopen dat er iemand voor mij wil zorgen. Als je het zelf niet meer kan dan hoop je uiteraard dat iemand er is voor jou.
Een ander iets dat ze vaak zeggen: al die weekends, de vakanties, het is fysiek en mentaal wel zwaar, het heffen tillen en sleuren. Maar eigenlijk valt dat allemaal wel mee. Soms zijn er mensen tekort en dan is het inderdaad zweten; maar dat is denk ik in elke job zo. En ja, je werkt wel late en feestdagen en weekends, en dat wil niet iedereen doen. Maar de liefde en verbinding compenseert!
MHWL: Erg knap dat je het zo bekijkt Daan! Heb je nog een tip voor woonzorgcentra als jonge student verpleegkunde?
Daan: “Ja eigenlijk wel, ik vind dat de zorg aantrekkelijker mag worden voorgesteld. Het is in gelijk wélke job druk. In de pers zie ja alleen het slechte nieuws. De lonen zijn te laag, er is geen tijd. Als ik met mijn medestudenten praat hoor ik dat ook vaak terugkeren. Ik zit in de klas met twintig meisjes en twee jongens trouwens; maar vaak hebben ze ook een minder goed beeld van. Terwijl het zo’n mooie job is. Je krijgt nérgens zoveel terug als in de zorg.
Ook denk ik dat ze stagiairs met de nodige aandacht moeten opvangen in woonzorgcentra. Zorg voor stagebegeleiders die met jonge mensen omkunnen. Zelf heb ik wel wat haar op mijn tanden, maar niet iedereen heeft dat. Geef jonge starters steun en waardering. Dat kan echt een verschil maken. Gelukkig zit dat hier bij Trento hélemaal goed. Het is een hele toffe en leerrijke stage.
En voor de de rest: de job van verpleegkundige is zó mooi, wat je kan betekenen voor iemand kan je denk ik in geen enkele andere job! Daarom vind ik ook dat positief nieuws over ouderen en zorg véél meer aandacht verdient!
Dank je Daan, voor de inspirerende babbel! En nog veel leuke momenten op jouw stage bij Zorgnetwerk Trento.
Daan zijn babbel vinden we bij Mag het wat Luider zo tof dat we hem vroegen om regelmatig een verhaal met ons te delen.
En dat ziet Daan helemaal zitten! Wééral goed nieuw dus!
