Wat als ouderen niet langer zelf de weg moeten zoeken in een versnipperd zorglandschap? Met de Zorghub wil i-mens zorg opnieuw eenvoudiger, menselijker en dichterbij organiseren. Geen doolhof van loketten en doorverwijzingen, maar één plek waar zorg, ondersteuning en ontmoeting samenkomen. Een verhaal over geΓ―ntegreerde zorg, verbinding en zorg die vertrekt vanuit het leven van mensen β niet vanuit systemen.
Een temperatuurdeken vol warmte en verhalen in GAW Cavell. In Assistentiewoningen Cavell groeit vanaf 1 mei niet alleen een kleurrijk temperatuurdeken, maar ook iets veel groters: verbondenheid. Bewoners, buren en familieleden komen elke vrijdag samen om te breien, te haken en vooral om elkaar te ontmoeten. Een warm verhaal over kleine steken die een buurt dichter bij elkaar brengen.
Het zijn ook doorgaans mannen die blijven kijken, die hun duim omhoog steken of beginnen filmenβ, zei ik tegen Rolf. Ik zat achteraan in een Britse Morgan 4/4 Tourer en aangezien het dak van deze oldtimer naar beneden was, kon ik al rijdend de omgeving goed in me opnemen. Links voor me zat Benny, een bewoner van onze beschermde leefgroep en rechts voor me zat dus Rolf, de chauffeur Γ©n trotse eigenaar van deze prachtige auto.
βEuhβ¦..jaβ, bevestigde Rolf, βhet blijft toch vooral een mannenzaak preciesβ.
βMij thuisvoelen, maar tegelijk weten dat ik hulp heb als het nodig is. DΓ‘t is kwaliteit van leven voor mij.β Het is een quote die we bijna letterlijk hoorden terugkomen bij Pius, Jaak, Roger en Jos. Vier kwieke 90βers die β terecht β centraal stonden op de Dialoogdag kwaliteit in de ouderenzorg bij het Departement Zorg. En vooral: er werd naar hen geluisterd.
π΄ββοΈ Géén compassie voor de mederenners dacht Tadej PogaΔar vandaag in Luik-Bastenaken-Luik. Maar laat compassie net datgene zijn wat de ex-burgmeester van Geraardsbergen Guido DE PADT vraagt in onze 5e en laatste aflevering van 25 jaar dementiezorg in Vlaanderen. Daarvoor staan we bovenop het heiligdom van de Belgische beklimmingen: βde Muur van Geraardsbergenβ. Jurn Verschraegen duidt eerst de pioniersrol van Vlaanderen als als het over referentieartsen gaat en ook het engagement van Koning Filip als het over dementie gaat.
βEn? Ben je tevreden?β, vroeg Jos me. Samen met nog een vijftal andere vrijwilligers zat ik rond de tafel in de cafetaria. Het was bijna half 6 en de zesde editie van onze geWALdige namiddag zat er juist op. Bij een drankje praatten we wat na. Tijd om te antwoorden had ik echter niet want Jos vulde zelf al aan: βHeb je gezien hoe alle mensen hebben genΓ³ten?β, vroeg hij emotioneel doch eerder retorisch. Nagenieten met een Roze Bril!
Wat hebben senioren Γ©cht nodig om zich goed te voelen in hun stad? In Kortrijk kiezen ze ervoor om het niet vΓ³Γ³r hen, maar mΓ©t hen te ontdekken. Via warme inspraakmomenten, tot in elke deelgemeente, groeit een beleid dat luistert, verbindt en vooruitkijkt. We gingen luisteren bij Louic Depaepe Beleidsmedewerker seniorenbeleid in Kortijk.
Remco!!! Wat een winnaar! Ondanks zijn vele fysieke en mentale beproevingen, inclusief stevige herstelperiodes na valpartijen, toont Evenepoel altijd opnieuw zijn grote veerkracht. Ook mensen met dementie en hun mantelzorgers hebben ook nood aan veerkracht. En daarom verdienen ze ons respect; net als Remco dat verdient!
Onze Roze Bril zit deze week in een web vol emotie... Een kleine spin brengt ons bij een verhaal over een stem geven aan diegenen wiens stem verdwenen is... Ze kwam neergedaald aan een draadje. Af en toe bleef ze hangen alsof ze haar positie tot zich moest laten doordringen.
HeroΓ―sche inspanning van Wout van Aert op de kasseienhoogdag vandaag! Wat een presetatie voor het oog van miljoenen mensen onderweg van Parijs naar Roubaix. Druk druk druk dus! Drukte die soms wat teveel is voor veel personen met dementie. Maar hun kasseistrook blijft. We zoeken er eentje op die stevig is maar wel rustiger vandaag. We trokken naar de iconische Paterberg
Soms begint verandering met een vraag. Een lege pagina. Met twijfel. Met het besef dat we nog niet alles begrijpen. Een kleine beweging die stilaan uitgroeit tot iets groots. In deze tweede aflevering over 25 jaar dementiezorg nemen we je mee naar de jaren waar Vlaanderen wakker werd over het thema. Een beklimming waarvoor we naar de Kwaremont trokken.
Aandacht lijkt vanzelfsprekend in zorg. Tot je er Γ©cht bij stilstaat. Op het slotcongres βGroeien in aandacht: Je kun(s)t het!β werd duidelijk dat aandacht geen zachte luxe is, maar een bewuste praktijk. Een keuze. Een kunde. En misschien wel de meest fundamentele bouwsteen van goede zorg. Het zorgde in elk geval voor een bomvolle zaal op de Vives Zorgcampus in Roeselare.